บทที่ 60 แกเป็นหมาของฉัน

หลินหยุนซินโดนลู่สิ้นจืออุ้มขึ้นกลับเข้าไปในห้องโดยตรง

เขาอุ้มเธอเข้ามาอยู่ตรงหน้าเตียงที่กว้างใหญ่ ลู่สิ้นจือนำเธอโยนลงที่เตียงเสมือนกับสิ่งของชิ้นหนึ่ง แต่ว่าเขารู้ดี เตียงนี้คุณภาพดีมาก นิ่มมาก ไม่ทำให้เธอเจ็บหรอก

ร่างกายของหลินหยุนซินได้ตกอยู่บนเตียง

บทที่ 61 รู้ความจริง

หลินหยุนซินทานอาหารเช้าเสร็จ แต่ใจก็ไม่สบายใจอยู่ดี

เธอนึกคิดแต่คำสั่งของหลินยู่ลี่ที่สั่งเธอ

ถ้าเธอไม่ทำตาม แม่ก็ต้องทุกข์ทรมาน

แล้วเธอจะหลอกถามจากลู่สิ้นจือผู้ชายคนนั้นได้ยังไงหล่ะ

ถึงตอนเที่ยง ป้าซุนตั้งใจทำบัวลอยให้เธอทาน

ในขณะที่หลินหยุน

บทที่ 62 ตอนจบที่สวยงาม(ตอนจบ)

ลู่สิ้นจือไม่บอกความจริงให้กับหลินหยุนซินก็ไม่ได้

พอเธอรู้ว่าแม่ของเธอได้เสียชีวิตไปตั้งนานแล้ว น้ำตาเธอไหลรินเสมือนกับฝนที่ตกหนัก

เธอยอมรับมันไม่ได้ว่านี้คือความจริง

ลู่สิ้นจือปลอบใจเธอไม่หยุด บอกเธอ หาเจอสถานที่เก็บกระดูกของแม่เธอแล้วหล