บทที่ 59 คนไม่มีหัวใจ

ลู่สิ้นจือก็ได้ยิ้มที่มุมปากขึ้นอย่างบังคับไม่ได้“ครับ”

เป็นเพียงแค่คำพูดประโยคธรรมดานี้ แต่กลับเสมือนกับฟ้าผ่าลงที่หัวใจของหลินยู่ลี่

ลู่สิ้นจือทำเพราะแฟนของเขาจริงๆหรอ ที่อุส่าตั้งใจมาซื้อเค้กที่ธรรมดาและมองดูแล้วอยากอ้วกนี้อะนะ？

แต่ที่สำคัญกว่านั้นก

บทที่ 60 แกเป็นหมาของฉัน

หลินหยุนซินโดนลู่สิ้นจืออุ้มขึ้นกลับเข้าไปในห้องโดยตรง

เขาอุ้มเธอเข้ามาอยู่ตรงหน้าเตียงที่กว้างใหญ่ ลู่สิ้นจือนำเธอโยนลงที่เตียงเสมือนกับสิ่งของชิ้นหนึ่ง แต่ว่าเขารู้ดี เตียงนี้คุณภาพดีมาก นิ่มมาก ไม่ทำให้เธอเจ็บหรอก

ร่างกายของหลินหยุนซินได้ตกอยู่บนเตียง

บทที่ 61 รู้ความจริง

หลินหยุนซินทานอาหารเช้าเสร็จ แต่ใจก็ไม่สบายใจอยู่ดี

เธอนึกคิดแต่คำสั่งของหลินยู่ลี่ที่สั่งเธอ

ถ้าเธอไม่ทำตาม แม่ก็ต้องทุกข์ทรมาน

แล้วเธอจะหลอกถามจากลู่สิ้นจือผู้ชายคนนั้นได้ยังไงหล่ะ

ถึงตอนเที่ยง ป้าซุนตั้งใจทำบัวลอยให้เธอทาน

ในขณะที่หลินหยุน