ตอน 2
กาศเวลาที่สวยงาม
ตอนที่ 2 ไม่ปล่อยเธอไปหรอก
เธอไม่สามารถขอความช่วยเหลือได้ ถ้าคุณน้าเข้ามา เธอก็ไม่รู้จะอธิบายยังไงดี ต้องโดนเข้าใจว่าจงใจมายั่วสวาทแน่นอน แล้วเธอก็จะโดนไล่จากตระกูลลู่
ทันใดนั้นเองหลินหยุนซินเหยียดแขนยาวออกไปคว้าเสื้อคลุมอาบน้ำ ขณะที่กำลังรีบร้อนเอาเสื้อคลุมอาบน้ำมาปิดบังเรือนร่างของตนเอง ส่วนเอวของตัวเองก็โผล่ออกมาต่อหน้าเขาอย่างจัง
เมื่อลู่สิ้นจือเห็นรอยเสี้ยวพระจันทร์ที่อยู่กลางเอวของเธอเข้า เขามองสำรวจเธอด้วยแววตาที่ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง ที่แท้เธอคือ...
ผู้หญิงเมื่อห้าปีก่อนก็คือเธอนี่เอง...
ดีมาก！
เขาเปลี่ยนใจแล้ว！
ในเมื่อเขาเจอเธอแล้ว ถ้างั้นเธอก็อย่าได้คิดที่จะให้เขาปล่อยเธอไปอีกเลย！
หลินหยุนซินรู้สึกว่าสายตาของลู่สิ้นจือที่จ้องมองตัวเองอยู่นั้นเหมือนกับหมาป่าอันตรายตัวหนึ่งก็ไม่ปาน
ทันใดนั้นจากเดิมที่ยืนนิ่ง ๆ อยู่หน้าอ่างน้ำ ผู้ชายผู้ใช้สายตาเย็นชาจ้องมองเธออยู่ก็เข้ามาใกล้ชิดเธอในอ่างน้ำทันทีแถมยังใช้แขนกอดร่างของเธอเอาไว้ไม่ให้เธอออกไปจากอ่างน้ำอีกด้วย
หลินหยุนซินไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ลู่สิ้นจือจะกอดเธอแบบนี้แถมยังจะยื่นมือลงไปลูบคลำเรือนร่างของเธอในอ่างน้ำไปทั่วอีกด้วย
หลินหยุนซินตกใจกลัวจนพูดไม่รู้จะพูดอะไรดี “คุณ...คุณปล่อยฉันนะ！”
แต่หลินหยุนซินได้ยินอันอัน(ลู่หย่าอัน)เรียกอย่างลังเลอยู่ แถมยังเคาะประตูแล้วด้วย “คุณอา ทำไมฉันถึงได้ยินข้างในมี...เสียงของผู้หญิงล่ะ”
หลินหยุนซินใจเต้นจนแทบจะขึ้นมาถึงคอ
ลู่สิ้นจือเห็นหลินหยุนซินหวาดกลัว จึงแผ่รังสีปีศาจชั่วร้ายออกมาแล้วพูดกับหลินหยุนซินว่า “ปล่อยเธอไปงั้นเหรอ เธอมาอ่อยฉันถึงที่เองนะ ถ้าเธอไม่อยากให้เขาเข้ามาก็เงียบ ๆ หน่อย...ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป ถ้าเธอยังพูดอีกคำเดียว ฉันจะให้เขาเข้ามาทันที”
หลินหยุนซินโกรธจนตัวสั่น ผู้ชายคนนี้รู้ไหมว่าเขากำลังทำอะไรอยู่！
เธอเป็นหลานสะใภ้ของปู่เขานะ！
เธอขยับปากอยากจะเปิดปากพูดแต่ลู่สิ้นจือจ้องเธอตาเขม็งเหมือนกับหมาป่าทำให้เธอรู้ว่าที่เขาพูดเมื่อกี้ไม่ได้ล้อเล่น
เธอกัดริมฝีปากแน่น ไม่กล้าพูดออกมาแม้แต่คำเดียว
ลู่สิ้นจือใช้แรงบีบบังคับกักขังเธอเอาไว้ในอ้อมอกตัวเองทำให้เธอหนีไปไหนไม่ได้พร้อมกับพูดกับ อันอันที่อยู่นอกประตูไปด้วย “เธอรอฉันอยู่นอกข้างนอกนั่นแหละ เดี๋ยวฉันออกไป...ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย”
หลินหยุนซินถลึงตาโต ไอ้...โรคจิต！
ทันใดนั้นเอง เขายิ่งบังอาจยิ่งลวนลามเรือนร่างของเธอตามใจชอบ แต่เธอกลับไร้เรี่ยวแรงจะต่อต้าน
ทันใดนั้นเองน้ำก็กระสาดกระเซ็นออกมาทำให้เกิดเสียงแปลก ๆ ดังขึ้นมาในอ่างน้ำ
กี่ครั้งที่เธออยากจะเปล่งเสียงออกมาแต่พอคิดว่าเขาจงใจรั้งลู่หย่าอันเอาไว้ให้รอเขาอยู่ข้างนอกประตู หากลู่หย่าอันรู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากลแล้วบุกเข้ามา ถ้างั้นเขาก็จะเห็นฉากที่พวกเรากำลัง...กันแบบนี้นะสิ
แล้วเธอก็จะโดนไล่ออกจากตระกูลลู่！
เขายึดครอง “จุดอ่อน” ที่เธอกลัวที่สุดเอาไว้ เขาเลยทำอะไรตามอำเภอใจก็ได้
น้ำตาของเธอร่วงลงมาจากมุมของดวงตา ร่างกายรู้สึกได้แต่เพียงความเจ็บปวดเหมือนกับร่างจะฉีกขาดออกก็ไม่ปาน
ความรู้สึกหมดหนทางสู้กับความหวาดกลัวเมื่อห้าปีก่อนกลับมาครอบงำร่างกายเธออีกครั้งทำให้เธอกลัวจนตัวสั่นไม่หยุด
แถมผู้ชายคนนี้ดูเหมือนปีศาจที่ดุร้ายและน่ากลัวเมื่อห้าปีก่อน กอดรัดเธอเอาไว้แน่นทำให้เธอไม่สามารถหนีไปไหนได้
ลู่สิ้นจือเห็นผู้หญิงคนนี้เลือดร้อนปะทุขึ้นมา แต่รู้สึกว่ายังไงมันก็ไม่พอสำหรับเธอหรอก...
ลู่หย่าอันรอเกือบจะชั่วโมงหนึ่งแล้วแต่ยังไม่ยอมไปไหน ยังไงซะคุณอาให้เธอรอเขาเองนี่
พอคิดถึงใบหน้าอันหล่อเหลาของคุณอา ลู่หย่าอันก็รู้สึกกระดูกกระเดี้ยวไร้เรี่ยวแรงไปหมด
ถึงอย่างไรคุณอา ก็ไม่ใช่คุณอาแท้ ๆ ไม่ได้เกี่ยวข้องกันทางสายเลือดแต่อย่างใด เธอจึงฝันอยากที่จะคบกับคุณอา
เพียงแต่ว่าคุณอา อาบน้ำในห้องน้ำนานเกินไปแล้ว อีกอย่างเธอยังเสียงน้ำแปลก ๆ กับเสียงสะอึกสะอื้นราง ๆ อีกด้วย
เธอส่ายหัว เธอน่าจะหูฝาดไปเองล่ะมั้ง！
ทันใดนั้นเองลู่สิ้นจือก็ใส่เสื้อคลุมอาบน้ำหลวม ๆ ออกมา
แต่ลู่หย่าอันกลับตาแหลมเห็นรอยข่วนบนหน้าอก แต่ทว่าแป๊บเดียวเขาก็รัดเข็มขัดหน้าอกเร็วแน่นเอง
ตอน 3
ตอนที่ 3 อนาคตอีกยาวไกล
ลู่สิ้นจือพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ออกไป”
“ฮะคุณอา ไม่ใช่นะ...คุณบอกให้ฉันอยู่เองไม่ใช่เหรอ”
“ตอนนี้...ฉันต้องการให้เธอออกไป” น้ำเสียงของลู่สิ้นจือยิ่งเย็นชาขึ้น
เสียงของลู่หย่าอันเต็มไปด้วยความรู้สึกไม่ยุติธรรม แต่เป็นเพราะ ลู่สิ้นจือวางอำนาจข่มขู่อยู่ตรงนี้เลยได้แต่พูดว่า “ก็ได้คุณอา ถ้างั้นฉันออกไปก่อนก็ได้ ถ้างั้นเจอกันตอนดินเนอร์นะ”
พอลู่หย่าอันจากไปแล้วลู่สิ้นจือใช้มือถือส่งข้อความสั้น ๆ หนึ่งบรรทัด แล้วถึงได้กลับเปิดประตูห้องน้ำอีกครั้ง
น้ำตาของหลินหยุนซินไหลลงมาจากหัวมุมของดวงตา เธอเอาผ้าเช็ดตัวมาห่อตัวเองโดยอัตโนมัติ เดินออกจากอ่างน้ำมาอย่างตุปัดตุเป๋
หลินหยุนซินไม่อยากเห็นปีศาจโรคจิต ตนนี้อีกแล้ว
เธอถามกลับด้วยความโกรธ “คุณก็รู้ดีว่าฉันคือ...เมียของหลานชายปู่คุณ แต่คุณก็ยังมาขืนใจฉัน คุณมันไม่ใช่ผู้ชาย คุณมันต่ำช้าจิตใจสกปรกมาก”
“ฉันเป็นผู้ชายหรือเปล่า เมื่อกี้เธอก็รู้แล้วไม่ใช่เหรอ อยากให้ฉันเอาเธออีกครั้ง จนกว่าเธอจะมั่นใจเหรอ” แววตาของลู่สิ้นจือยิ่งเย็นชามากขึ้นทุกที มุมปากยิ่งแสดงรังสีเย้ยหยันออกมา “อีกอย่าง...ไม่ใช่ญาติกันสักหน่อย！ แต่ต่อให้เป็นญาติกันแล้วไงล่ะ”
หลินหยุนซินโกรธจนตัวสั่น “ครั้งนี้...ฉันจะถือว่าเป็นอุบัติเหตุ โดนหมากัด ต่อไปเราไม่เกี่ยวข้องอะไรกันอีก อย่ามาตอแยฉันอีก” หลินหยุนซินอดกลั้นความเจ็บปวดกับความอับอายเอาไว้ในใจแล้วออกไปจากตรงนี้
แต่แววตาของลู่สิ้นจือฉายแววทั้งเย็นชาทั้งความร้ายกาจเอาไว้ เขาใช้กำลังจับข้อมือเธอเอาไว้ “ฉันนอนกับเธอแล้ว เพราะฉะนั้นเราก็ต้องเกี่ยวข้องกันสิ อนาคตของเรายังอีก...ยาว...ไกล”
“คุณ...” หลินหยุนซินรู้สึกแค่ว่าผู้ชายคนนี้ชักจะหน้าด้านมากเกินไปแล้ว
ทันใดนั้นเองก็มีคนเคาะประตู
“คุณชายคะ นายท่านให้ท่านไปที่ห้องอ่านหนังสือหน่อยค่ะ”
ก่อนที่ลู่สิ้นจือจะจากไป ก็จ้องหลินหยุนซินด้วยสายตาที่ฉายแววแห่งความปรารถนาอย่างแรงกล้ามาก “เธอพักผ่อนดี ๆ นะ...”
เขาไม่ได้พูดออกไปว่าคืนนี้เขาจะมาหาเธออีก
ในเมื่อเขาเจอเธอแล้ว อีกอย่างเมื่อเธออยู่ตรงหน้าเขาแล้วเขาจะไม่ปล่อยให้เธอหนีไปอีก
เมื่อห้าปีก่อนเธอหนีเขาไปทีหนึ่งแล้ว คราวนี้เขาจะไม่ปล่อยให้เธอหนีเขาไปอีก
หลังจากที่ลู่สิ้นจือออกจากห้องไปแล้วหลินหยุนซินก็เดินโซเซกลับไปที่ห้องของตัวเองแล้วล็อกประตู
หลินหยุนซินรู้สึกอับอายจนตัวสั่นไปหมด น้ำตาก็ไหลลงมาไม่หยุด
ผู้ชายคนนั้นโรคจิตชัด ๆ！
เธอคิดไม่ถึงเลยว่าจะโดนเขา...ในที่แบบนั้น
แต่เธอกลับดันไปล่วงเกินเขา！
เขาคือคุณชายลู่ เชียวนะ
ได้ข่าวว่าคุณชายลู่โหดเหี้ยมไร้ความปราณี ไม่เคยใจอ่อนกับใครเลย
หนำซ้ำยังมีข่าวลือที่ฟังดูแล้วไม่น่าเข้าท่าอีก ว่ากันว่าคุณชายลู่ไม่เข้าใกล้ผู้หญิง ถึงขนาดรังเกียจผู้หญิงไม่ให้ผู้หญิงมาแตะเนื้อต้องตัวเขาเพราะเขาเป็นโรครักความสะอาดมากสุด ๆ
แล้วที่ผู้ชายคนนั้นทำเรื่องพรรค์นั้นกับตัวเองเมื่อกี้มันเรียกว่าอะไรฮะ！
หลินหยุนซินอดที่จะหงุดหงิดตัวเองไม่ได้ ทำไมต้องไปแช่น้ำอาบน้ำในห้องนั้นด้วยนะ
ทำไมดันมาเกิดเรื่องคราวนี้ด้วย
ตั้งแต่เธอย้ายเข้ามาในตระกูลลู่ก็อยู่แต่ในห้องแม่บ้านของบ้านหลังนี้
เครื่องทำน้ำอุ่นในห้องน้ำก็เสียมาตลอด เปิดน้ำมามีแต่น้ำเย็น
แม้ว่าเธอจะไปหาแม่บ้านมาแก้ปัญหาประเภทนี้ แต่สุดท้ายมันก็พังไปเองโดยที่ยังไม่ได้ทำอะไรเลย เพียงเพราะตำแหน่งที่น่าอึดอัดใจของเธอในบ้านหลังนี้
ทุกครั้งเวลาที่เธออาบน้ำเลยจะแอบแช่น้ำอุ่นอาบในห้องที่ไม่มีใครอยู่มานานแล้วในบ้านหรูหราหลังนั้นเพื่อกำจัดความเหนื่อยล้าในวันวันหนึ่ง
แต่เธอคิดไม่ถึงอย่างแรงเลยว่า คราวนี้เจ้าของห้องจะกลับมา！
และยังคิดไม่ถึงอีกด้วยว่าเจ้าของห้องก็คือลู่สิ้นจือ
ขณะที่เธอร่างกายอ่อนเพลียนั่งหมดแรงอยู่บนพื้น ก็มีคนเคาะประตูห้องของเธอ
“หลินหยุนซินคุณผู้หญิงให้คุณรีบไปดูแลคุณผู้ชาย อย่าชักช้า และอย่าได้คิดอู้งานเชียวนะ” คนใช้พูดด้วยความหงุดหงิดน้ำเสียงไม่มีความเคารพยำเกรงเลยสักนิด
หลินหยุนซินกลั้นน้ำตา พูดเสียงสั่นเครือ “โอเค ฉันเข้าใจแล้ว...”
เธอยังเจ็บปวดกายมาก แต่ใจก็เจ็บมากจนสุดขีดเช่นกัน เธอรู้สึกเจ็บปวดมากเหมือนกับโดนกลั่นแกล้งไม่ได้รับความเป็นธรรมแต่กลับไม่อาจบอกใครได้
แม้ว่าเธออยากจะซ่อนตัวเองอยู่ในรูเหมือนหนูแฮมสเตอร์ แต่เธอกลับต้องเผชิญหน้ากับมัน แม้กระทั่งในเวลานี้ เธอไม่มีแม้แต่เวลามาเศร้าสร้อยเพราะเธอต้องรีบไปที่ห้องผู้ป่วยพิเศษทันที
ตอน 4
ตอนที่ 4 สามีที่นอนเป็นผัก
ตระกูลลู่ ห้องผู้ป่วยพิเศษ
แสงไฟส่องสว่างลงมาจากเพดานทำให้ผิวของชายหนุ่มยิ่งขาวขึ้นจนเกือบจะโปร่งแสง
หลินหยุนซินหน้าซีด กลั้นความเจ็บปวดใจเอาไว้ข้างใน และยังคงตั้งใจทำหน้าที่ของตนเอง
เธอหลับตาลง ใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่นเช็ดตัวให้เขา
ใบหน้าอันหล่อเหล