ตอน 1
กาศเวลาที่สวยงาม
ตอนที่ 1 นางแพศยา
ในห้องน้ำ
หลินหยุนซินเปลือยกายแช่น้ำอยู่ในอ่างจากุซซี่ ฟองสบู่กองอยู่ตรงหน้าของเธอ เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งของเรือนร่างเธอลาง ๆ
เธอปรนนิบัติสามีตนเองผู้มีนามว่าลู่ยี่ซิง มาทั้งวันแล้ว ในเวลานี้ทุกครั้งที่เธอแอบแช่น้ำอาบน้ำอยู่ในอ่างจากุซซี่ก็คือเวลาที่เธอเจียดเวลามาพักผ่อนที่มีค่ามากๆ ในหนึ่งวันของเธอ
หลินหยุนซินเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว
ขณะที่ลู่สิ้นจือเข้ามาในห้องน้ำ เห็นเรือนร่างอันขาวเนียนนอนเอนกายอยู่ในอ่างน้ำ แต่กลับนึกไม่ถึงว่าจะเป็นผู้หญิงที่เซ็กซี่ยั่วยวน...
ผมที่ยาวเหมือนกับสาหร่ายสยายแผ่กระจายอยู่ในอ่างน้ำ
เธอหลับตานอนสงบนิ่งอยู่ในภวังค์อยู่ ดูเหมือนกับปีศาจยั่วสวาทที่มีความไร้เดียงสากับมีเสน่ห์อันเย้ายวนผสมเข้ากันอย่างลงตัวจนสมบูรณ์แบบ
แววตาของลู่สิ้นจือลุ่มลึกขึ้น ไม่รู้ว่าสาวใช้มาใหม่มาจากไหน เขากลับมาวันแรกก็มาใช้วิธีเปลือยกายยั่วเขาโต้ง ๆ กันแบบนี้เลย！
เขาเป็นคนไม่ใกล้สีกามาตั้งแต่ไหนแต่ไรอยู่แล้ว เมื่อก่อนต่อให้มีผู้หญิงมาแก้ผ้าต่อหน้าเขาถึงที่ เขาก็ไม่แม้แต่จะชายตามองเลยสักนิดเดียว เมินใส่ไปเลย
นอกเสียจากคราวนั้นเมื่อห้าปีก่อน...
เขาจ้องผู้หญิงที่อยู่ในอ่างน้ำ แววตาของเขาแผงไปด้วยไฟลุกโชนจนมืดดำ ไม่คาดคิดเลยว่าความรู้สึกนั้นเมื่อห้าปีก่อนจะปะทุขึ้นมาอีกครั้ง
หลินหยุนซินรู้สึกว่ามีสายตาอันเย็นยะเยือกจ้องมองเธออยู่ เธอจึงลืมตาปรือขึ้นมา
พอลืมตาขึ้นมา คาดไม่ถึงเลยว่าเธอจะช็อกที่ได้เห็นผู้ชายแปลกหน้ายืนอยู่ตรงหน้าเธอ
หลินหยุนซินเอามือปิดหน้าอกเอาไว้ “แก...แกเป็นใคร！ไอ้บ้ากาม！แกออกไปนะ！”
“ฉันบ้าก้ามเหรอ เธอนั่นแหละแกล้งทำเป็นใสซื่อบริสุทธิ์...ก็เห็น ๆ อยู่ว่าเธอแก้ผ้านอนรอฉันอยู่ในอ่างน้ำเอง อยากจะอ่อยฉัน...นี่เธออยากจะเล่นเกมแกล้งยั่วสวาทให้ลุ่มหลงแล้วเผด็จศึกกับฉันใช่ไหม” ลู่สิ้นจือหัวเราะแล้วพูดอย่างเย็นชา
ว่าไงนะ
หลินหยุนซินทั้งร้อนใจทั้งโมโห ไอ้บ้ากามนี่มันเป็นใครกันแน่นะ！
ทันใดนั้นเองก็มีเสียงออดอ้อนลอดเข้ามาจากนอกห้องน้ำ “คุณอาอาบน้ำอยู่เหรอ ฉัน...ทำไมฉันได้ยินเสียงแปลก ๆ ละ เกิดเรื่องอะไรหรือเปล่า”
ลู่หย่าอันก็อยู่ข้างนอกด้วยเหรอเนี่ย！
อีกอย่างที่เธอพูดว่าคุณอา แสดงว่า...
หลินหยุนซินตกใจมาก แววตาแสดงความตกตะลึงออกมาทันทีคุณอา เหรอ
คนที่ทำให้คุณน้าลู่หย่าอันเรียกว่า คุณอา ได้ก็มีแต่ลู่สิ้นจือเท่านั้น！
ตั้งแต่เธอ “แต่ง” เข้ามาในตระกูลลู่ก็ไม่เคยเจอลู่สิ้นจือเลย
แต่เธอกลับเคยได้ยินชื่อลู่สิ้นจือคุณชายตัวจริงของตระกูลลู่！
มีเพียงลู่สิ้นจือที่เป็นหลานชายแท้ๆ ในสายเลือดของคุณปู่ลู่ ไม่เหมือนกับลู่ยี่ซิง สามีของเธอที่เป็นลูกของลูกบุญธรรม
ตั้งแต่เขาได้กุมอำนาจ ไม่เพียงแต่จะไม่ทำให้ตระกูลลู่ล่มจม แต่กลับทำให้ตระกูลลู่มีอิทธิพลมากขึ้นกว่าแต่ก่อนถึงสิบเท่า อีกทั้งยังสร้างอาณาจักรธุรกิจของตระกูลลู่ขึ้นเองจนกลายเป็นตำนานอีกด้วย
คุณปู่ลู่ปกติก็จะอยู่ในบ้านหลังเก่า ลูกบุญธรรมกับทุกคนอยู่เป็นเพื่อนเขาแต่หลานแท้ ๆ ของตัวเองกลับมาบ้านเก่าน้อยมาก
ว่ากันว่า แม่ยายจวนลี่หวัน ปกติจะกลัวลู่สิ้นจือที่สุดแต่ทุกครั้งกลับพยายามไปประจบลู่สิ้นจือเป็นอย่างมาก
แต่ทว่าในตอนนี้หลินหยุนซินคิดไม่ถึงเลยว่าไอ้บ้ากามที่อยู่ตรงหน้าจะเป็น...ลู่สิ้นจือ！
หลินหยุนซินตกใจกลัวจนหน้าซีดเผือด
ถ้าอย่างนั้น ห้องอันหรูหรานี้ก็เตรียมเอาไว้ให้ลู่สิ้นจือสินะ
นี่ถ้าถูกคุณน้า มาเจอตัวเองอยู่กับคุณอา ในห้องน้ำตอนนี้ล่ะก็...
เธอจะต้องถูกไล่ออกจากตระกูลลู่แน่ ๆ！
ดังนั้นเธอจะให้ลู่หย่าอันเห็นเธอในห้องน้ำตอนนี้ไม่ได้
หลินหยุนซินกระวนกระวายใจจนน้ำตาแทบไหลออกมา รีบพูดอธิบายว่า “คุณอา นี่คือการเข้าใจผิดนะ ฉันคือภรรยาของลู่ยี่ซิง นะ ... ฉันไม่ได้ตั้งใจมาอยู่ตรงนี้ ฉันไม่ได้...ไม่ได้คิดจะมายั่วสวาทคุณนะ”
ภรรยาของลู่ยี่ซิง งั้นเหรอ
แววตาของลู่สิ้นจือยิ่งเย็นชามากขึ้น “ดังนั้นหมายความว่า เธอคือภรรยาของหลานชายของฉัน แต่กลับบังอาจมายั่วสวาทฉันเนี่ยนะ เธอนี่มันเป็นพวกนางแพศยาเสียชอบเล่นชู้ลับหลังสามีตัวเองจริง ๆ เลยนะ ดีเลย จะได้ให้เขาเข้ามาเห็นท่าทางยั่วสวาทของเธอตอนนี้ซะเลย”
หลินหยุนซินได้ยินดังนั้นก็ยิ่งหวาดกลัว เธอจึงรีบพูด “ไม่ใช่อย่างนี้นะ！ห้องของฉันไม่มีน้ำร้อนฉันเลยมาอาบน้ำที่นี่...ฉันแค่คิดไม่ถึงเลยว่า...ที่นี่คือห้องของคุณ ขอร้องล่ะ...คุณปล่อยฉันไปเถอะนะ เดี๋ยวพออันอันไปแล้ว ฉันจะไปอย่างเงียบ ๆ ...” หลินหยุนซินอดกลั้นต่อความละอายใจฝืนขอร้องออกไป
ตอน 2
ตอนที่ 2 ไม่ปล่อยเธอไปหรอก
เธอไม่สามารถขอความช่วยเหลือได้ ถ้าคุณน้าเข้ามา เธอก็ไม่รู้จะอธิบายยังไงดี ต้องโดนเข้าใจว่าจงใจมายั่วสวาทแน่นอน แล้วเธอก็จะโดนไล่จากตระกูลลู่
ทันใดนั้นเองหลินหยุนซินเหยียดแขนยาวออกไปคว้าเสื้อคลุมอาบน้ำ ขณะที่กำลังรีบร้อนเอาเสื้อคลุมอาบน้ำมาปิดบังเรือนร่างของตนเอง ส่วนเอวของตัวเองก็โผล่ออกมาต่อหน้าเขาอย่างจัง
เมื่อลู่สิ้นจือเห็นรอยเสี้ยวพระจันทร์ที่อยู่กลางเอวของเธอเข้า เขามองสำรวจเธอด้วยแววตาที่ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง ที่แท้เธอคือ...
ผู้หญิงเมื่อห้าปีก่อนก็คือเธอนี่เอง...
ดีมาก！
เขาเปลี่ยนใจแล้ว！
ในเมื่อเขาเจอเธอแล้ว ถ้างั้นเธอก็อย่าได้คิดที่จะให้เขาปล่อยเธอไปอีกเลย！
หลินหยุนซินรู้สึกว่าสายตาของลู่สิ้นจือที่จ้องมองตัวเองอยู่นั้นเหมือนกับหมาป่าอันตรายตัวหนึ่งก็ไม่ปาน
ทันใดนั้นจากเดิมที่ยืนนิ่ง ๆ อยู่หน้าอ่างน้ำ ผู้ชายผู้ใช้สายตาเย็นชาจ้องมองเธออยู่ก็เข้ามาใกล้ชิดเธอในอ่างน้ำทันทีแถมยังใช้แขนกอดร่างของเธอเอาไว้ไม่ให้เธอออกไปจากอ่างน้ำอีกด้วย
หลินหยุนซินไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ลู่สิ้นจือจะกอดเธอแบบนี้แถมยังจะยื่นมือลงไปลูบคลำเรือนร่างของเธอในอ่างน้ำไปทั่วอีกด้วย
หลินหยุนซินตกใจกลัวจนพูดไม่รู้จะพูดอะไรดี “คุณ...คุณปล่อยฉันนะ！”
แต่หลินหยุนซินได้ยินอันอัน(ลู่หย่าอัน)เรียกอย่างลังเลอยู่ แถมยังเคาะประตูแล้วด้วย “คุณอา ทำไมฉันถึงได้ยินข้างในมี...เสียงของผู้หญิงล่ะ”
หลินหยุนซินใจเต้นจนแทบจะขึ้นมาถึงคอ
ลู่สิ้นจือเห็นหลินหยุนซินหวาดกลัว จึงแผ่รังสีปีศาจชั่วร้ายออกมาแล้วพูดกับหลินหยุนซินว่า “ปล่อยเธอไปงั้นเหรอ เธอมาอ่อยฉันถึงที่เองนะ ถ้าเธอไม่อยากให้เขาเข้ามาก็เงียบ ๆ หน่อย...ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป ถ้าเธอยังพูดอีกคำเดียว ฉันจะให้เขาเข้ามาทันที”
หลินหยุนซินโกรธจนตัวสั่น ผู้ชายคนนี้รู้ไหมว่าเขากำลังทำอะไรอยู่！
เธอเป็นหลานสะใภ้ของปู่เขานะ！
เธอขยับปากอยากจะเปิดปากพูดแต่ลู่สิ้นจือจ้องเธอตาเขม็งเหมือนกับหมาป่าทำให้เธอรู้ว่าที่เขาพูดเมื่อกี้ไม่ได้ล้อเล่น
เธอกัดริมฝีปากแน่น ไม่กล้าพูดออกมาแม้แต่คำเดียว
ลู่สิ้นจือใช้แรงบีบบังคับกักขังเธอเอาไว้ในอ้อมอกตัวเองทำให้เธอหนีไปไหนไม่ได้พร้อมกับพูดกับ อันอันที่อยู่นอกประตูไปด้วย “เธอรอฉันอยู่นอกข้างนอกนั่นแหละ เดี๋ยวฉันออกไป...ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย”
หลินหยุนซินถลึงตาโต ไอ้...โรคจิต！
ทันใดนั้นเอง เขายิ่งบังอาจยิ่งลวนลามเรือนร่างของเธอตามใจชอบ แต่เธอกลับไร้เรี่ยวแรงจะต่อต้าน
ทันใดนั้นเองน้ำก็กระสาดกระเซ็นออกมาทำให้เกิดเสียงแปลก ๆ ดังขึ้นมาในอ่างน้ำ
กี่ครั้งที่เธออยากจะเปล่งเสียงออกมาแต่พอคิดว่าเขาจงใจรั้งลู่หย่าอันเอาไว้ให้รอเขาอยู่ข้างนอกประตู หากลู่หย่าอันรู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากลแล้วบุกเข้ามา ถ้างั้นเขาก็จะเห็นฉากที่พวกเรากำลัง...กันแบบนี้นะสิ
แล้วเธอก็จะโดนไล่ออกจากตระกูลลู่！
เขายึดครอง “จุดอ่อน” ที่เธอกลัวที่สุดเอาไว้ เขาเลยทำอะไรตามอำเภอใจก็ได้
น้ำตาของเธอร่วงลงมาจากมุมของดวงตา ร่างกายรู้สึกได้แต่เพียงความเจ็บปวดเหมือนกับร่างจะฉีกขาดออกก็ไม่ปาน
ความรู้สึกหมดหนทางสู้กับความหวาดกลัวเมื่อห้าปีก่อนกลับมาครอบงำร่างกายเธออีกครั้งทำให้เธอกลัวจนตัวสั่นไม่หยุด
แถมผู้ชายคนนี้ดูเหมือนปีศาจที่ดุร้ายและน่ากลัวเมื่อห้าปีก่อน กอดรัดเธอเอาไว้แน่นทำให้เธอไม่สามารถหนีไปไหนได้
ลู่สิ้นจือเห็นผู้หญิงคนนี้เลือดร้อนปะทุขึ้นมา แต่รู้สึกว่ายังไงมันก็ไม่พอสำหรับเธอหรอก...
ลู่หย่าอันรอเกือบจะชั่วโมงหนึ่งแล้วแต่ยังไม่ยอมไปไหน ยังไงซะคุณอาให้เธอรอเขาเองนี่
พอคิดถึงใบหน้าอันหล่อเหลาของคุณอา ลู่หย่าอันก็รู้สึกกระดูกกระเดี้ยวไร้เรี่ยวแรงไปหมด
ถึงอย่างไรคุณอา ก็ไม่ใช่คุณอาแท้ ๆ ไม่ได้เกี่ยวข้องกันทางสายเลือดแต่อย่างใด เธอจึงฝันอยากที่จะคบกับคุณอา
เพียงแต่ว่าคุณอา อาบน้ำในห้องน้ำนานเกินไปแล้ว อีกอย่างเธอยังเสียงน้ำแปลก ๆ กับเสียงสะอึกสะอื้นราง ๆ อีกด้วย
เธอส่ายหัว เธอน่าจะหูฝาดไปเองล่ะมั้ง！
ทันใดนั้นเองลู่สิ้นจือก็ใส่เสื้อคลุมอาบน้ำหลวม ๆ ออกมา
แต่ลู่หย่าอันกลับตาแหลมเห็นรอยข่วนบนหน้าอก แต่ทว่าแป๊บเดียวเขาก็รัดเข็มขัดหน้าอกเร็วแน่นเอง
ตอน 3
ตอนที่ 3 อนาคตอีกยาวไกล
ลู่สิ้นจือพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ออกไป”
“ฮะคุณอา ไม่ใช่นะ...คุณบอกให้ฉันอยู่เองไม่ใช่เหรอ”
“ตอนนี้...ฉันต้องการให้เธอออกไป” น้ำเสียงของลู่สิ้นจือยิ่งเย็นชาขึ้น
เสียงของลู่หย่าอันเต็มไปด้วยความรู้สึกไม่ยุติธรรม แต่เป็นเพราะ ลู่สิ้นจือวางอำนาจข่มขู่อยู่ตรงนี้เลยได้แต่พูดว่า “ก็ได้คุณอา ถ้างั้นฉันออกไปก่อนก็ได้ ถ้างั้นเจอกันตอนดินเนอร์นะ”
พอลู่หย่าอันจากไปแล้วลู่สิ้นจือใช้มือถือส่งข้อความสั้น ๆ หนึ่งบรรทัด แล้วถึงได้กลับเปิดประตูห้องน้ำอีกครั้ง
น้ำตาของหลินหยุนซินไหลลงมาจากหัวมุมของดวงตา เธอเอาผ้าเช็ดตัวมาห่อตัวเองโดยอัตโนมัติ เดินออกจากอ่างน้ำมาอย่างตุปัดตุเป๋
หลินหยุนซินไม่อยากเห็นปีศาจโรคจิต ตนนี้อีกแล้ว
เธอถามกลับด้วยความโกรธ “คุณก็รู้ดีว่าฉันคือ...เมียของหลานชายปู่คุณ แต่คุณก็ยังมาขืนใจฉัน คุณมันไม่ใช่ผู้ชาย คุณมันต่ำช้าจิตใจสกปรกมาก”
“ฉันเป็นผู้ชายหรือเปล่า เมื่อกี้เธอก็รู้แล้วไม่ใช่เหรอ อยากให้ฉันเอาเธออีกครั้ง จนกว่าเธอจะมั่นใจเหรอ” แววตาของลู่สิ้นจือยิ่งเย็นชามากขึ้นทุกที มุมปากยิ่งแสดงรังสีเย้ยหยันออกมา “อีกอย่าง...ไม่ใช่ญาติกันสักหน่อย！ แต่ต่อให้เป็นญาติกันแล้วไงล่ะ”
หลินหยุนซินโกรธจนตัวสั่น “ครั้งนี้...ฉันจะถือว่าเป็นอุบัติเหตุ โดนหมากัด ต่อไปเราไม่เกี่ยวข้องอะไรกันอีก อย่ามาตอแยฉันอีก” หลินหยุนซินอดกลั้นความเจ็บปวดกับความอับอายเอาไว้ในใจแล้วออกไปจากตรงนี้
แต่แววตาของลู่สิ้นจือฉายแววทั้งเย็นชาทั้งความร้ายกาจเอาไว้ เขาใช้กำลังจับข้อมือเธอเอาไว้ “ฉันนอนกับเธอแล้ว เพราะฉะนั้นเราก็ต้องเกี่ยวข้องกันสิ อนาคตของเรายังอีก...ยาว...ไกล”
“คุณ...” หลินหยุนซินรู้สึกแค่ว่าผู้ชายคนนี้ชักจะหน้าด้านมากเกินไปแล้ว
ทันใดนั้นเองก็มีคนเคาะประตู
“คุณชายคะ นายท่านให้ท่านไปที่ห้องอ่านหนังสือหน่อยค่ะ”
ก่อนที่ลู่สิ้นจือจะจากไป ก็จ้องหลินหยุนซินด้วยสายตาที่ฉายแววแห่งความปรารถนาอย่างแรงกล้ามาก “เธอพักผ่อนดี ๆ นะ...”
เขาไม่ได้พูดออกไปว่าคืนนี้เขาจะมาหาเธออีก
ในเมื่อเขาเจอเธอแล้ว อีกอย่างเมื่อเธออยู่ตรงหน้าเขาแล้วเขาจะไม่ปล่อยให้เธอหนีไปอีก
เมื่อห้าปีก่อนเธอหนีเขาไปทีหนึ่งแล้ว คราวนี้เขาจะไม่ปล่อยให้เธอหนีเขาไปอีก
หลังจากที่ลู่สิ้นจือออกจากห้องไปแล้วหลินหยุนซินก็เดินโซเซกลับไปที่ห้องของตัวเองแล้วล็อกประตู
หลินหยุนซินรู้สึกอับอายจนตัวสั่นไปหมด น้ำตาก็ไหลลงมาไม่หยุด
ผู้ชายคนนั้นโรคจิตชัด ๆ！
เธอคิดไม่ถึงเลยว่าจะโดนเขา...ในที่แบบนั้น
แต่เธอกลับดันไปล่วงเกินเขา！
เขาคือคุณชายลู่ เชียวนะ
ได้ข่าวว่าคุณชายลู่โหดเหี้ยมไร้ความปราณี ไม่เคยใจอ่อนกับใครเลย
หนำซ้ำยังมีข่าวลือที่ฟังดูแล้วไม่น่าเข้าท่าอีก ว่ากันว่าคุณชายลู่ไม่เข้าใกล้ผู้หญิง ถึงขนาดรังเกียจผู้หญิงไม่ให้ผู้หญิงมาแตะเนื้อต้องตัวเขาเพราะเขาเป็นโรครักความสะอาดมากสุด ๆ
แล้วที่ผู้ชายคนนั้นทำเรื่องพรรค์นั้นกับตัวเองเมื่อกี้มันเรียกว่าอะไรฮะ！
หลินหยุนซินอดที่จะหงุดหงิดตัวเองไม่ได้ ทำไมต้องไปแช่น้ำอาบน้ำในห้องนั้นด้วยนะ
ทำไมดันมาเกิดเรื่องคราวนี้ด้วย
ตั้งแต่เธอย้ายเข้ามาในตระกูลลู่ก็อยู่แต่ในห้องแม่บ้านของบ้านหลังนี้
เครื่องทำน้ำอุ่นในห้องน้ำก็เสียมาตลอด เปิดน้ำมามีแต่น้ำเย็น
แม้ว่าเธอจะไปหาแม่บ้านมาแก้ปัญหาประเภทนี้ แต่สุดท้ายมันก็พังไปเองโดยที่ยังไม่ได้ทำอะไรเลย เพียงเพราะตำแหน่งที่น่าอึดอัดใจของเธอในบ้านหลังนี้
ทุกครั้งเวลาที่เธออาบน้ำเลยจะแอบแช่น้ำอุ่นอาบในห้องที่ไม่มีใครอยู่มานานแล้วในบ้านหรูหราหลังนั้นเพื่อกำจัดความเหนื่อยล้าในวันวันหนึ่ง
แต่เธอคิดไม่ถึงอย่างแรงเลยว่า คราวนี้เจ้าของห้องจะกลับมา！
และยังคิดไม่ถึงอีกด้วยว่าเจ้าของห้องก็คือลู่สิ้นจือ
ขณะที่เธอร่างกายอ่อนเพลียนั่งหมดแรงอยู่บนพื้น ก็มีคนเคาะประตูห้องของเธอ
“หลินหยุนซินคุณผู้หญิงให้คุณรีบไปดูแลคุณผู้ชาย อย่าชักช้า และอย่าได้คิดอู้งานเชียวนะ” คนใช้พูดด้วยความหงุดหงิดน้ำเสียงไม่มีความเคารพยำเกรงเลยสักนิด
หลินหยุนซินกลั้นน้ำตา พูดเสียงสั่นเครือ “โอเค ฉันเข้าใจแล้ว...”
เธอยังเจ็บปวดกายมาก แต่ใจก็เจ็บมากจนสุดขีดเช่นกัน เธอรู้สึกเจ็บปวดมากเหมือนกับโดนกลั่นแกล้งไม่ได้รับความเป็นธรรมแต่กลับไม่อาจบอกใครได้
แม้ว่าเธออยากจะซ่อนตัวเองอยู่ในรูเหมือนหนูแฮมสเตอร์ แต่เธอกลับต้องเผชิญหน้ากับมัน แม้กระทั่งในเวลานี้ เธอไม่มีแม้แต่เวลามาเศร้าสร้อยเพราะเธอต้องรีบไปที่ห้องผู้ป่วยพิเศษทันที