บทที่85โชคดีอะไรอย่างนี้เนี่ย

“โอเค”ฉากนี้มันแปลกเกินไปหน่อยซึ่งนั่นทำให้เพ็ญนีติ์รู้สึกยิ่งมองยิ่งอึดอัดใบหน้าของปุริมหมองลงและก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก

“ปุริม，นายไม่ให้หรอ”พนินีที่ดูเหมือนจะรู้สึกได้ถึงรังษีความเย็นที่แผ่ออกมาจากปุริมจึงอุ้มอ้อยหันไปทางเขา

“เปล่า,ไม่ใช่อย่างนั้น”

บทที่86อับอาย

เธอหลับตาลงแล้วนึกถึงท่าทางและปฏิกริยาของปุริมเมื่อเจอพนินีนั่นทำให้เธอยิ่งปวดใจมากเขาคงเกลียดจนแทบอยากจะฆ่าเธอในตอนนี้เขาต้องกำลังเล่าเรื่องของอ้อยและส้มให้พนินีฟังแน่ๆ

เฮ้อเธอถูกทิ้งแล้วยังจะมาพูดว่าอยากให้เธอเป็นผู้หญิงของเขานั่นมันเป็นไปไม่ได้เลยเขาก็เพียงแค่ต้องการร่า

บทที่87เด็กดื้อ

“ปัง”เสียงนี้ด้งขึ้นโดยไม่ทันได้ตั้งตัวผลดาคิดไม่ถึงจริงๆว่าเด็กตัวเล็กๆแค่นี้จะมีแรงเยอะแยะขนาดนี้แต่ว่าเป็นเพราะว่าไม่พอใจแรงผลักดันของอ้อยไม่เบาจริงๆใช้กำลังผลักผลดาจนล้มพอดีกับที่ข้างตัวเธอเป็นโต๊ะน้ำชาทำให้หัวของเธอไปกระแทกกับโต๊ะน้ำชาเกิดเสียงอู้อี้“พี่ชายคุณดูคุณพาเด็กอะ