บทที่ 73 ตัวคนเดียว

“ไม่ต้องครับ”เขาจอดรถลง เพราะถึงที่พักเธอแล้ว เธอเปิดประตูแล้วเดินลงไป เธอเดินไปที่ห้องอย่างเร็ว แต่กลับไม่รู้ว่าชายหนุ่มยังจ้องเธออยู่ นานกว่าจะหันกลับมา

เพ็ญนีติ์ร้องไห้ไปหนักๆ ลูกไม่อยู่บ้าน เธอร้องอย่างกระหนั่น และไม่รู้ว่าตัวเองเห็นอะไร แต่เพียงแค่อยากร้อง

บทที่ 74 ความอบอุ่นของใคร

กอดคอแล้วให้นั่งลงมา “เพ็ญนีติ์ ตอนนี้คุณคงพูดได้แล้วสินะ”

มือกุมปากไว้ เธอกระแอมเบาๆ เพื่อนแก้ความตื่นเต้นในใจ แล้วจึงพูดขึ้นไม่รีบไม่ร้อน“ปุริม ไม่ว่าคุณจะยอมรับหรือไม่รับก็ตาม ส้มและอ้อยก็คือลูกของคุณ ฉันไม่อยากให้พวกเขาต้องลำบากอีกแล้ว”

“เป็นไปได้ไง?

บทที่ 75 ซื่อใสจริงๆ

ความหงุดหงิดในใจนั้นพอถึงนอกกายพลางกลายเป็นไฟ เหมือนเป็นโลกในฝัน พวกเขาได้กลับไปถึงคืนนั้นที่เกิดขึ้นซิอีกครั้ง

ความเมาของสมองได้เขียนโลกทั้งสองคนไว้ และนั่นก็ดูเหมือนจะตื่นชัดมาก

เขารู้ว่าเป็นเธอ

เธอเองก็รู้ว่าเป็นเขา

เมื่อเห็นเขาจะประคบลงมาอีก