บทที่ 65 ของคุณจริงๆ

เพ็ญนีติ์ส่ายหัว“ปล่อยมือค่ะ ฉันเจ็บ ฉันไม่รู้จักเพ็ญ และไมรู้ว่าเขาคือใคร และฉันก็อยากถามคุณ เขาเป็นอะไรกับคุณ?คนที่คุณคิดถึงตลอดคือเขา”

“เฮ้อๆ..เฮ้อ...”เขาเริ่มหัวเราะขึ้นมา รอยนิ้มนั้นช่างดูเย็นมาก “ใครบอกว่าคนที่ผมคิดถึงไม่ใช่เขา ไม่ใช่เขา ไม่ใช่”

“ปุร

บทที่ 66 เหตุจากกระโปรงสั้น

ทุกอย่างเป็นเพราะกระโปรงสั้นสีขาวนั้น เมื่อเห็นญภาเงียบไปแล้วบ้าง ปุริมจึงรีบเข้าไปห้องน้ำวีไปพี พลางเอาน้ำเย็นมาล้างหน้า เพื่อจะฆ่าความเร้าร้อนต้องการของร่างกาย

เพ็ญนีติ์เรีบกลบไปเปลี่ยนชุดเดิม ถึงแม้ชุดนั้นจะไม่เข้าสถานที่แบบอาโน่ แต่ก็ดูดีกว่าชุดกระโปรงสั้

บทที่ 67 ให้เธอขายการยิ้ม

เพ็ญนีติ์อึ้ง จากนั้นรีบถอยหลังจนกว่าตัวไปแนบติดพนังได้ บทที่เธอเข้ามาก็กลัวว่าจะมีคนชอบ เลย เลยยืนรองให้ชายต่างเลือกเสร็จแล้วเดินเข้าไป แต่ไม่คิดว่ายังคงทำให้ชายหนุ่มต้องจับมอง

“ทำไม ไม่ยอมหรอ?”หุ่นนั้นยิ้มร้ายๆ แล้วลุกเดินมาหาเพ็ญนีติ์

เธออยากหลบ แต่วิ