บทที่ 368 ปุริม คุณต้องกลับมานะ

เธอยืนมองญาณินท์เงียบๆเป็นเวลานาน จนความเงียบนั้นทำให้ญาณินท์หยุดพูดในที่สุด

ญาณินท์คอยตะโกนด้วยความโกรธ แต่กลับไม่ได้รับการตอบรับใดๆจากเพ็ญนีติ์เธอเหนื่อยแล้วจริงๆ

เพ็ญนีติ์โอบกอดร่างสั่นไหวของลูกๆทั้งสองไว้ และเอ่ยขึ้นเบาๆ "อ้อย ส้ม ไม่ต้องกลัวนะ พ่อจ

บทที่ 369งานวิวาห์ของทั้งสอง

/ ระหว่างที่ขับรถสายตาเธอจะคอยจ้องมองมือถือที่วางอยู่ตรงพวงมาลัย และทุกครั้งที่มองหัวใจของเธอก็จะเต้นเร็วขึ้น

ทันใดนั้น เสียงเรียกเข้าดังขึ้น เธอสะดุ้งเบาๆ หน้าจอแสดงชื่อคุณณัฎฐพล ในที่สุดเขาก็โทรมา

เธอกดรับสายเบาๆ ลำคอแห้งผาก ทันใดนั้นเธอไม่รู้ว่าต้องพูดอะ

บทที่ 370 ปุริม คุณต้องกลับมานะ

"พี่กลับถึงบ้านพี่ก็จะรู้เอง พี่คะ พี่รีบกลับมานะ แม่รอทานมื้อเย็นพร้อมพี่อยู่"

เธอเพิ่งนึกขึ้นได้ ว่านี่ก็สองทุ่มแล้ว เธอขับรถกลับบ้านด้วยความเร่งรีบ เธอจะเอาแต่ใจตัวเองไม่ได้อีกแล้ว บนโลกนี้ยังมีคนมากมายที่รักและเป็นห่วงเธอ เธอแค่ต้องดูแลตัวเองให้ดี แค่นี้