บทที่ 332 หลุมนี้ผมจะข้ามผ่านมันไปเอง

รอเขาอีกสามปี

คืนนั้นเธอขังตัวเองอยู่ในห้องเป็นเวลานานและไม่ออกไปข้างนอกเลย คุณแม่จีรพรทนไม่ไหวจึงผลักประตูเข้าไปอย่างเงียบๆ เมื่อเห็นเพ็ญนีติ์ที่กำลังร้องไห้อยู่หน้าคอมพิวเตอร์อย่างเงียบๆ เธอก็เดินเข้ามาหาเพ็ญนีติ์ทางด้านหลังและโอบกอดเพ็ญนีติ์ไว้ด้วยแ

บทที่ 333 ถูกจับกุม

ในคืนวันนั้น เพ็ญนีติ์นั่งเครื่องบินเที่ยวสุดท้ายตรงไปยังเมือง B

ทันที่ที่ออกจากจุดตรวจความปลอดภัยก็เห็นฉาราที่กำลังท้องโต ดูเหมือนว่าเธอน่าจะใกล้คลอดแล้ว “ฉารา ร่างกายไม่สะดวกยังจะมารับฉันอีก ให้คนอื่นมารับก็ได้นี่”

“เพ็ญนีติ์ คิดถึงคุณจังเลย พอรู้ว่าคุณจะมา พี่จ

บทที่ 334 ถูกจับกุม

วันรุ่งขึ้น เพ็ญนีติ์ไปที่หน้าอาคารสำนักงานเพียงลำพัง เธอพานักข่าวคนหนึ่งไปด้วยพร้อมแบกกล้องถ่ายวิดีโอ เพื่อให้คนในหน่วยงานรัฐบาลไม่สามารถทำอะไรเธอ เพราะหนึ่งเธอไม่ได้สร้างความวุ่นวาย สองไม่ได้ตะโกนเสียงดังเอะอะโวยวาย เธอชูแผ่นป้ายที่เขียนเอาไว้ว่า ฉันต้องการพบท่านอธิบดี