บทที่ 324 เราไปด้วยกัน

“คุณไปฟังใครพูดจาเลอะเทอะมา เรื่องใหญ่ขนาดนี้ไม่ใช่ว่าจะพูดอะไรโดยปราศจากความผิดชอบก็ได้ ปุริมเกิดเรื่องอะไรกัน ผมไม่เห็นจะรู้เรื่องอะไรเลย?” นภนต์เย็นชา ดวงตาไม่มีประกาย เหมือนเขาไม่รู้เรื่องอะไรจริงๆ

เป็นแบบนี้จริงๆ เหรอ?

เพ็ญนีติ์ถอยออกไปอย่างโซเซ ความจริงเธ

บทที่ 325 กลับ

“แม่จ๋า งั้นแม่พาพวกเราไปต่างประเทศหน่อยสิ พวกเราคิดถึงคุณพ่อมาก”

เธอยิ้มอย่างขมขื่นและต้องเปลี่ยนหัวข้อในพูดคุย “ไปเถอะ พวกเรากลับบ้านกัน”

มันคือบ้านเช่าข้างๆ บริษัทเพ็ญภนต์การขายส่งไม้แปรรูป แบ่งเป็น 3 ห้องนอน 2 ห้องรับแขก เพียงพอสำหรับการพักอาศัยของคนทั้ง 3 รุ่น เฟอ

บทที่ 326 กลับ

“พ่อ ดูพูดเข้าสิ ผมก็โทรหาพ่ออยู่ทุกวันไม่ใช่เหรอ?”

“มันจะเหมือนกันได้ยังไง? ฟังเสียงกับได้เจอตัวมันแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง” ปัทมาที่กำลังพูดคุยทักทายกับคุณแม่จีรพรกับคุณพ่อตรัณได้พูดแย้งขึ้นมา

“ขึ้นรถเถอะ ผมก็กลับมาแล้วนี่ไง” พอแนะนำตัวทีละคนเรียบร้อยแล้ว ทันทีที่ปัณฑ