บทที่ 312ทั้งหมดคือความเข้าใจผิดเหรอ

“ขึ้นไป คุณต้องพักผ่อน”คำสั่งเด็ดขาดของเขานั้นโอบเธอขึ้นไป ถ้าไม่ใช่ที่หมอปาวันเตือนซ้ำๆนั้น เธอกลัวว่าเขาจะอุ้มเธอขึ้นไปอีก

หมุนตัวกลับไปมองที่แม่กับลูกคู่นั้นที่ด้านนอกประตูใบหน้าทั้งสองนั้นดูคล้ายกับเธอทำให้เธอจมอยู่ในความคิดอย่างไม่ได้สติ ทำไมเธอกับต

บทที่ 313หมากที่น่าสงสาร

ถ้าเป็นแบบนี้ งั้นปุริมคงยกโทษให้เพ็ญภัทร์แน่ๆ

เหอเหอ เธอได้ยินแล้วเธอก็ยิ้ม

“เพ็ญนีติ์ เธอคบอยู่กับพี่ชายฉันเหรอ”บทที่ เธอพูดเบาๆมาสนใจผู้หญิงที่อยู่ด้านนอกกับเพ็ญภัทร์ น้ำเสียงของผลดาถามมาอย่างทนไม่ไหว จริงๆแล้วก็เพื่อนภนต์

“เปล่า”ตอนนี้เธอไม่ได้คบกับน

บทที่ 314หมากที่น่าสงสาร

“คุณมีเรื่องอะไรที่ต้องขอโทษผมเหรอ？”จ้องไปที่เพ็ญภัทร์ด้วยสายตาที่เปล่งปลั่ง ความแค้นที่อยู่มานานนั้นในใจของปุริมค่อยๆจางหายไป ถ้าไม่ใช่เพ็ญภัทร์งั้นทำไม……

นึกถึงวันพรุ่งนี้เพ็ญนีติ์ต้องเลิกรอยยิ้มของนางฟ้าแล้ว แม้แต่เขาก็คิดว่าตัวเองโหดร้าย

ณภัทรก็ยังไม่โทรมา