บทที่ 27 เขาขอร้องเธอ

“ผมไม่เชื่อ เพ็ญนีติ์ คุณยังรักผมอยู่ ความรู้สึกที่มีตั้งสี่ปีเป็นไปไม่ได้ที่มันจะหายไปได้เร็วขนาดนี้” เขาดึงร่างเธอไว้แน่น เธอฝืนแรงเขาไว้ไม่ได้จริงๆ แรงเขาเยอะมากเสียจนน่าตกใจ เขาก้มลงมาจูบเธอ ริมฝีปากบางรู้สึกร้อนเสียจนราวกับจะมีไฟลุก เธอรวบรวมแรงที่มีผลักเขาออกไป

บทที่28 หนังสือข้อตกลง 2 แผ่น

เขาลูบหน้าเธออยู่อย่างนั้นอย่างอบอุ่น “ช่วงก่อนหน้านี้ผมยุ่งมาก คุณปู่จะมา ผมเลยต้องเตรียมตัวอะไรหลายๆอย่าง”

เพ็ญนีติ์ไม่ได้พูดอะไรยังคงฟังเขาพูดต่อไป ร่างกายกลับขยับเข้าไปหาเขาให้แนบชิดกว่าเดิม ตอนนี้ ถึงแม้จะรู้ว่าถึงอย่างไรเขาก็ไม่รักเธอ แต่ก็ยังอยากที่อ

บทที่ 29 มาเป็นภรรยาของเขา

“เพ็ญนีติ์ คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?” เสียงของจำรูญดังขึ้นจากปลายสาย น้ำเสียงเอ่ยขึ้นเป็นเชิงขอโทษ

เขารู้เรื่องเร็วขนาดนี้เลยหรือ

“ฉันโอเค ฉันอยู่กับคุณปุริม ฉันวางก่อนนะ” เธอไม่อยากพูดกับเขาอีกแม้แต่คำเดียว นี่เป็นครั้งที่สองที่เธอเอ่ยถึงปุริมทางโทรศัพ