บทที่ 258ไม่คำนึงถึงสิ่งใดทั้งสิ้น

“ปุริม นายเอาตัวเพ็ญนีติ์ไปไว้ที่ไหนกันแน่?” นภนต์มาถึงชั้นสุดท้าย ตะโกนใส่โทรศัพท์ไป กวาดสายตามองทุกห้องที่อยู่ชั้นนี้ ทันใดนั้น อยู่ห่างจากตรงหน้าเขาไม่ไกล ประตูบานนึงมีเสียงหายใจเหนื่อยหอบดังออกมา ราวกับมีคนกำลังกระหน่ำทำอะไรสักอย่าง รีบวิ่งตรงไปห้องนั้นอย่า

บทที่ 259 เอาแต่ใจ

แต่ว่า น้ำเสียงนั้นกลับเอาแต่ใจมาก ทำให้เธอปฏิเสธอะไรไม่ได้เลย ทำเพียงแค่ยิ้มแล้วก็พยักหน้าเบาๆ ตอนนี้ ทุกคนที่อยู่ในโรงแรมแห่งนี้คงรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแล้วล่ะ เธอจึงไม่ได้สนอะไรมาก แค่เขาปล่อยจู๋ตไปก็พอแล้ว

เมื่อเห็นเธอพยักหน้า ปุริมก็ก้มตัวลงเพื่ออุ้มเธอขึ้น จากนั้นก็ก้

บทที่ 260เอาแต่ใจ

เธอไม่อยากกินอะไร แต่ก็รู้ว่าไม่กินไม่ได้ เธอต้องกินอะไรนิดหน่อยเพื่อเพิ่มแรงกาย ไม่งั้น แม้แต่เดินก็อาจจะลำบากได้

คำที่เพิ่งเปล่งออกมา ทำให้รถจอดลงในทันที “งั้นก็ได้ กินร้านนี้แล้วกัน ผมขี้เกียจหาแล้ว” เพราะเธอพูดว่าอะไรก็ได้ เพราะงั้นเขาถึงจอดที่ร้านที่เจอในเวลานั้นในทั