บทที่ 244 ฆ่าคน

เสียงกระแอมดังขึ้นเบาๆ แล้วพูดขึ้นว่า “ในเมื่อคุณเอาเด็กๆกลับไปแล้วงั้นฉันยกเด็กๆให้คุณก็แล้วกัน หรือไม่คุณก็ส่งพวกเด็กๆกลับไปที่โรงเรียน ช่วงนี้ฉันค่อนข้างยุ่ง ไม่ค่อยมีเวลาไปดูแลพวกแกหรอก”

ไม่ใช่ว่าเธอไม่มีหัวใจ แต่เป็นเพราะเธอไม่สามารถจริงๆ ไม่สามารถให้เด็กๆรู้ได้จริงๆ

บทที่ 245ผู้ชายหน้าไม่อาย

/ เธอรู้สึกผิด

เรื่องทั้งหมด เกิดขึ้นบนความขัดแย้ง มันแผดเผาร่างกายที่เจ็บปวดของเธอ

เพียงแค่การกระทำเล็กๆอย่างการเลียริมฝีปากของเธอ ปุริมก็รู้สึกร้อนผะผ่าวขึ้นมาทั้งร่างกาย มันก็นานมาแล้ว เขามีความสัมพันธ์กับเธอในป่าแห่งนั้นที่อูข่านเพียงครั้งเดียว นอกนั้น เข

บทที่ 246 ผู้ชายหน้าไม่อาย

แต่ว่า เรื่องนี้เธอจะให้ใครก็ตามรู้ไม่ได้เด็ดขาด เธอไม่อยากให้ใครมาเป็นห่วงเธอ

เรื่องที่สามารถแก้ไขเองได้ก็ต้องแก้ไขด้วยตัวเอง จนกว่าจะแก้ไขไม่ได้ค่อยว่ากันอีกที

เธอพยักหน้า “ฉันอยากกินข้าวที่คุณทำ”เหมือนเมื่อคืนที่เขาต้มบะหมี่ให้เธอ เวลาเธอว้าวุ่นในใจ เธอจ