บทที่ 236 เธอเสพติดมันแล้ว

ภายในห้องยังคงมืดสนิท เป็นเพราะคนพวกนี้ไม่กล้าเปิดไฟ

พวกเขากลัวณภัทร

นอกหน้าต่าง เสียงยิงปืนไม่มีท่าทีที่จะหยุด ทุกครั้งที่เสียงปืนดัง ก็ดังซะจนบาดหู

คนกลุ่มหนึ่งตรงมายังทิพย์ ปากขยับรัวพูดอะไรสักอย่าง

เพ็ญนีติ์ไม่รู้ว่าเมื่อกี้ตัวเองสลบไปนานเท่

บทที่ 237 วุ่นวายจนพังไม่เป็นท่า

ทุกอย่างวุ่นวายไปหมด วุ่นวายจนพังไม่เป็นท่า

ใครคนหนึ่งเดินตรงไปยังชายหนุ่มที่ล้มอยู่กับกองเลือด เริ่มรัวพูดอะไรบางอย่าง

มีคนยกเครื่องมือสื่อสารขึ้นมารายงานอะไรบางอย่าง ดูท่าน่าจะกำลังพูดกับกรณ์อยู่

เพ็ญนีติ์ตกอยู่ในความหวาดหวั่นอีกครั้ง ไม่มีใค

บทที่ 238 วุ่นวายจนพังไม่เป็นท่า

บนเครื่องมีด้วยกันห้าคน มีเพียงจู๋ตเท่านั้นที่ยังไม่ปริปากพูดอะไรตั้งแต่ขึ้นมาบนเครื่อง เขามองข้ามทิพย์ไป ทำเหมือนกับว่าการที่ผู้หญิงร้องไห้คือเรื่องปกติ

“ปัง” เมีกระสุนลอยมา เฉียดผ่านด้านข้างของเครื่องไป

เพ็ญนีติ์ตกใจจนหน้าเปลี่ยนสี

“คุณปุริมค