บทที่206 เส้นทางที่ไม่กลับไป

กินข้าวเสร็จแล้ว ก็พาลูกๆไปโรงเรียน เธอเตรียมการสอน อ้อยและส้มก็อยู่ที่สนามกีฬาเล็กๆเล่นอยู่ เล่นอยู่สักครู่ ก็มีเด็กโตหลายคนมารวมตัวเล่นกัน เล่นอย่างสนุกมาก

เพ็ญนีติ์เดินเข้าไปในห้องของผู้อำนวยการโรงเรียน “ผอ.คะ ฉันขอยืมโทรศัพท์โทรได้ไหมคะ”

“ได้” ผอ. มอง

บทที่ 207 ความชอบที่ออกมาจากข้างใน

“ช่วยฉันติดต่อโรงเรียนอนุบาลที่รับฝากเด็กแบบระบบปิด ตอนนี้ เดี๋ยวนี้” เธอคำรามเสียงอย่างต่ำๆ หลังจากครั้งแรกที่จากไปในตาก็มีความหงุดหงิด

“ไม่ได้” ผู้ชายลุกขึ้นไปที่รถของเขา คล้ายกับว่าจะจากไป

“หยุดนะ”เธอยืนขึ้นมาอย่างเร็ว “ถ้าหากนายไม่พาฉันไป ฉันจะไ

บทที่ 208 นุ่มนวลขนาดนั้น

พี่จู๋ตคล้ายกับว่าทุกอย่างได้จัดการไว้เรียบร้อยนานแล้วมาถึงเมืองหยุนหนาน เขาก็โทรศัพท์หนึ่งสาย ก็มีผู้หญิงชนกลุ่มน้อยเผ่าไต่คนหนึ่งถือของกระเป๋าเล็ก กระเป๋าใหญ่กระโดดขึ้นรถ แล้วก็กวาดสายตามองเพ็ญนีติ์ที่นั่งอยู่ที่นั่งแถวหลัง “พี่จู๋ต จะพาเธอไปจริงหรอ”

“ใช่แล้ว” ต