บทที่ 185 เสียงกระซิบ

ป้าเหมียวตกใจสุดตัว “คุณหญิง คุณลงจากเตียงไม่ได้นะคะ ขาของคุณต้องขยับให้น้อยที่สุด หากคุณชายรู้เข้า ท่านไม่ให้คุณออกจากโรงพยาบาลแน่ๆเลยค่ะ”

เพียงพูดถึงปุริม ใบหน้าของเธอก็เริ่มขึ้นสี “ป้าเหมียวก็อย่าไปบอกเขาสิคะ ฉันแค่อยากเดินช้าๆ อยากออกเดินบ้างแล้วค่ะ” หมอบอกไว้แล้ว

บทที่ 186 ความงดงามที่สมบูรณ์แบบ

บทที่เขาอยู่กับผู้หญิงคนอื่น เขาทำแบบนี้ด้วยหรือไม่นะ

ในบทที่เธอกำลังสะลึมสะลือ ปุริมที่เช็ดตัวเธอเสร็จแล้วก็ไปอาบน้ำ ได้ยินเสียงน้ำไหลในห้องน้ำได้อย่างชัดเจน ราวกับมีไอน้ำมาปกคลุมร่างเธอเช่นกัน เพ็ญนีติ์ค่อยๆหลับตาลง เธอง่วงแล้ว เธอโดนเขาพลิกไปมาจนเหนื่อย

บทที่ 187 ไม่สบายใจ

ป้าเหมียวเกาหัว เหมือนว่ากำลังสับสนอยู่

“นะคะ ป้าเหมียวคนดีที่หนึ่ง” เธอยิ้มหวาน ออดอ้อนเหมือนกับเด็กเล็ก เพียงแค่อยากออกไปเดินเล่นเท่านั้น ออกไปสูดอากาศสดชื่นข้างนอกนั่น ที่นี่คงดีกว่าที่โรงพยาบาลมากโข

ป้าเหมียวใจอ่อน “เช่นนั้นไปใกล้ๆแถวนี้ก็พอนะคะคุณหญิง”