บทที่ 172 ห้องน้ำพุร้อน

อย่างไรก็ตามเด็กไม่ได้ยกมือ

"ใครอยากว่ายน้ำ ยกมือขึ้น"

เด็กยกมือทันที "ฉันอยากว่ายน้ำ ฉันอยากว่ายน้ำ คุณเเม่ต้องไปว่ายน้ำ"

ต้องเงียบก่อนที่พวกเขาจะผ่านมันไป

อย่างไรก็ตาม เมื่อมองไปที่ความกระตือรือร้นของเด็ก ๆ เขาก็ปฏิเสธ

"ปุริมคะ" ถ้าคะแนนเสี

บทที่ 173 แล้วเจอกันตอนค่ำ

“ฮ่าฮ่า ยังมีใครอีกหรือ”

“ยังมี... ยังมี...” ยังคงนึกไม่ออก แต่ทันใดนั้นเธอก็กล่าวขึ้นมา: “ยังมีเพ็ญภัทร์”

เผลอพลั้งปากออกไป ประโยคหลังนั้นทำให้ร่างกายของเขาชะงักนิ่งไปทันที ใบหน้านิ่งขรึมลงไปหลายส่วน แล้วเขาก็ปล่อยเธอออกมา หลังจากนั้นก็นอนบนหมอนน้ำนิ่งๆ

บทที่ 174 สายน้ำที่ไหลไปแล้วยากที่ย้อนกลับ

เมื่อมาถึงบ้าน ก็ไปส่งเด็กๆที่โรงเรียนอนุบาลก่อน แบบนี้เธอถึงจะเต็มที่กับเรื่องของตัวเองได้อย่างสบายใจ หลายวันแล้วที่ไม่ได้เข้าอินเทอร์เน็ต เมื่อได้เข้ามา ใบสั่งซื้อนั้นเยอะจนน่าตกใจ จดบันทึกด้วยความดีใจ เธอยุ่งจนลืมแม้แต่เวลาทานข้าว

มีของก็ส่งให้