บทที่ 127 หลงใหลจนตายก็ไม่รับผิดชอบ

แต่ยิ่งคิดมันมากเท่าไรก็ยิ่งไม่สามารถปล่อยมันไปได้ งั้นก็ลองทำดู ถ้าเขาไม่ยอมลงไป เธอก็จะไปนั่งที่สนามหญ้าคนเดียว อยากได้ความรู้สึกสบายใจเช่นนั้นมากทีเดียว มันต้องชื่นใจมาก "ปุริม ไปนั่งที่สนามหญ้ากันเถอะ "

ปุริมไม่ได้ตอบเธอทันที แต่หันไปมองที่สนามหญ้

บทที่128 ผิดปกติ

สุดท้ายปุริมก็กลับคืนสู่ความเป็นตัวเองแล้ว “ ไม่กล้าหรอก คุณพูดสิคุณ คุณเพื่ออะไรแน่” ในความเป็นจริงเธอรู้ดีว่าก็เพื่อความปลอดภัยของอ้อยกับส้ม คนนั้นคือใคร เธออยากจะถามปุริมหลายครั้งแล้ว แต่เธอไม่ได้ถาม ถ้าเขาอยากจะพูด เขาน่าจะบอกเธอนานแล้ว

"ก็เพื่อทำลายคำว่า ครั้งแรก เ

บทที่129 ที่ไหนก็ไม่มี

"เรื่องเป็นเช่นนี้ ฉันรอเด็ก ๆ อยู่นอกประตู แต่เด็กถึงตอนนี้ยังไม่ออกเลย" ขณะพูด เธอก็ข้ามครูวิ่งไปที่ประตูห้องเรียน ผลักประตู ห้องเรียนว่างเปล่านั้นไม่มีอ้อยกับส้มจริงๆ

เพ็ญนีติ์ลนลานแล้วจริงๆ

ที่หูมีแต่เสียงแหลมต่ำของปุริมในห้องทำงานเขา หันไปหาครู เธอพูด