บทที่117 ฉันชินแล้ว

เดินทีละก้าวเหมือนเธอ เมื่อมองไปที่หลังของเขา เขาจะบอกข้อมูลที่เธอไม่เคยรู้มาก่อน แล้วเรื่องของเพ็ญละ

เธอพูดเป็นไหม

เดินไปที่ประตูแล้วเปิด เห็น เธอกำลังถอดเสื้อ

เขากำลังถอดเสื้อจริงๆ

ดูเหมือนว่าการเคลื่อนไหวจะมีคามผิดเพี้ยน

เสื้อผ้ายาว ก

บทที่118 ปล่อยมือเถอะ

เธอพูดอย่างไม่เป็นทางการ แต่กระตุ้นร่างกายของเธอให้สั่น เมื่อมองไปที่ทะเลที่เธอโบยไปด้วยดอกบัวตั่น ทันใดนั้นก็มีหัวใจที่อ่อนโยน ฉันเอื้อมมือออกไปฉันจะแต่งงานกับเธอในทะเล “ถ้าครั้งหน้าเด็กๆยังจะทันยา ฉันจะมา”

มือของโบตั๋นหยุดลง จมูกที่เปรี้ยว เธอสำลักนิดหน่อย “ใครบอ

บทที่119 เรื่องที่สวยงาม

เขาช่างโง่และโง่มาก แม้แต่เขาก็ดูถูกตัวเอง

เมื่อเขาเจ็บปวด เขาไม่ควรทำอะไร แต่ว่า........

การฟังเสียงกระซิบนุ่มนวลของเธอ รสชาติของผู้หญิงในร่างกายของเธอนั้นทับซ้อนกับ “เพ็ญ ให้ฉัน หืม?”เสียงของเขาก็เริ่มสั่นมากขึ้นเรื่อยๆ เขาเป็นผู้ชายคนแรก ถ้าอย่างนั้นก็