บทที่115 มีความจำเป็น

ดังนั้นด้วยความจำเป็น เพ็ญนีติ์กับลูกๆจึงยังต้องอยู่โรงพยาบาลต่อ ป้าเหมียวเอาข้าวต้มมา ล้วนรสจืดๆ เป็นไข้หวัดแบบนี้ต้องทานอะไรจืดๆ แต่ทานยังไงก็ไม่อร่อย พวกเด็กๆก็เช่นกัน ทานเพียงนิดหน่อยแล้วก็ไม่ทานแล้ว คงเป็นเพราะยังป่วยอยู่ คนเราพอป่วยรสชาติต่างๆก็จะด้อยลง

แต

บทที่116 ตื่นตระหนก

อย่างแรกพวกเด็กๆ พยาบาลแขวนขวดยาแบบใสๆ อย่างชำนาญ แล้วพวกเขาจะต้องมัดหลังมือไว้ ส้มไม่กล้ามองแล้วเธอก็ปืดตาไว้ พยาบาลดูแล้วดูอีกที่มือของส้ม ก็พบเส้นเลือดอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ค่อยๆหย่อนลง เพ็ญอยู่ข้างๆพยาบาลตลอด รู้สึกว่าพยาบาลคนนี้แปลกๆ “ขอโทษนะ คุณเป็นพยาบาลใหม่เหรอ” เหม

บทที่117 ฉันชินแล้ว

เดินทีละก้าวเหมือนเธอ เมื่อมองไปที่หลังของเขา เขาจะบอกข้อมูลที่เธอไม่เคยรู้มาก่อน แล้วเรื่องของเพ็ญละ

เธอพูดเป็นไหม

เดินไปที่ประตูแล้วเปิด เห็น เธอกำลังถอดเสื้อ

เขากำลังถอดเสื้อจริงๆ

ดูเหมือนว่าการเคลื่อนไหวจะมีคามผิดเพี้ยน

เสื้อผ้ายาว ก