บทที่ 57

“ลุงไม่น่าไปตำหนิพวกพี่เขาเลย ผมไม่เป็นอะไรหรอกครับแค่ตกใจนิดหน่อยเอง พวกพี่เขาก็ทำดีที่สุดแล้วครับ”

“ยังไม่ขอคุณนายน้อยอีกที่ท่านไม่ถือโทษโกรธพวกแก”

“ลุงไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอกครับ มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย ผมเข้าใจ ตอนนี้ก็ประชุมเสร็จแล้วพี่ๆ กลับไปทำงานกันต่อก็ได้ครับ ไม่ต้องคิดมากเรื่

บทที่ 58

และแล้วเวลาอันแสนสุขของผมก็มาถึง เมื่อผมหยิบหน้ากากขึ้นมาสวมใส่จนเข้าที่เรียบร้อย แล้วเดินกลับเข้าไปในครัวเพื่อยกถาดขนมพี่มีมากกว่า 50 ชิ้นซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบเดินออกมาที่ประตูหน้าบ้าน ก็พบว่าเริ่มมีเด็กน้อยไร้เดียงสามายืนเรียงแถวที่หน้าประตูรั้วมากกว่า 10 คนแล้ว ผมจึงทำมือให้สัญญาณถามไ

บทที่ 59

ซึ่งเราสองคนจะเป็นกลุ่มคนสุดท้ายที่ทานอาหารกลางวันเพราะจะต้องคอยดูแลพี่ๆ ทุกคนให้อิ่มและมีความสุขกับการทำงานของพวกเขา ก่อนที่ผมและเสือจะมานั่งทานมื้อกลางวันด้วยกันเป็นกลุ่มสุดท้ายและเป็นเช่นนี้ทุกวัน ระหว่างนั้นผมกำลังทานข้าวอย่างอร่อย จู่ๆ ก็รู้สึกเจ็บที่บริเวณท้องน้อยซึ่งเป็นตำแหน่งเดียว