บทที่ 517 การเผชิญหน้ากันใสสถานการณ์ที่คับขัน

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป ฉันก็ออกจากโรงพยาบาลแล้ว

ในช่วงเวลาสองสามวันที่อยู่ในโรงพยาบาลนี้ ฉันก็ได้คิดชื่อให้กับลูกของฉัน

หนิงจื่อหยู

จื่อหยู จื่อหยู ไม่มีวันเปลี่ยนแปลงตลอดไปจนตาย

แต่ว่าความหมายแฝงที่อยู่ในนั้น เกรงว่าจะมีฉันเพียงค

บทที่ 518 ฉันที่ช่วยเหลืออะไรไม่ได้อีกแล้ว

ฉันคิดว่า เป็นเวลานานมากขนาดนี้แล้วที่ฉันยังไม่ได้งานเลย

ท่าทางแบบผีอย่างนี้ แต่ความสามารถมีมากมายขนาดนั้นคงจะไม่ถูกบดบังหรอกมั้ง

ฉันไม่ได้พูดอะไร พยายามอดกลั้นกับความเจ็บปวดที่อยู่ภายในใจ แล้วก็ยิ้มให้กับแน่ซีที่อยู่ตรงหน้า ยื่นมือออกไปหาเข

บทที่ 519 เธอน่ากลัวมาก

ตอนที่พูดได้ครึ่งหนึ่ง เสี่ยวเสี่ยวก็ได้หยุดขึ้นมาทันที

ฉันเงยหน้าขึ้นมา เห็นเธอตื่นเต้นจนกลืนน้ำลายอยู่ไปมา

“คุณเป็นอะไรไปล่ะ รีบพูดออกมาเร็ว” ฉันถามอย่างรบเร้า

ฉันได้เตรียมรับมือกับความรู้สึกล่วงหน้าแล้ว เรื่องราวที่เสี่ยวเสี่ยวจะพูดต่อมา จะต้องทำให้ฉัน