บทที่ 510

หลินย่งถิง เจ้าโง่คนนี้อย่างคุณ

รวดเร็วมาก ยามก็ได้เข้ามา แล้วก็ลากฉันไปที่หน้าประตูใหญ่

ฉันไม่ไป

ถ้ายังไม่ได้พบแน่ซี ฉันก็จะไม่ไปไหน

หลินย่งถิงยังไงเขาก็ต้องเลิกงานลงมา ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ฉันก็จะรอเขา

แต่ว่ารอจนถึงตอนเย็น ฉันก็ไม่เห็นหลินย่งถิงออกมา

หรือ

บทที่ 511

ฉันจะต้องชดใช้

ฉันไม่ได้แม่แต่จะคิด ตอบกู๋เหย่นไปตรง ๆ เลยว่า “ถ้าหากสามารถยื่นขอการควบคุมความประพฤติได้ละก็ หลินย่งถิงจะต้องรู้แน่นอนว่าฉันตั้งท้องแล้ว ฉันไม่อยากให้เขารับรู้ถึงการมีอยู่ของลูกคนนี้ ฉันอยากจะเก็บลูกคนนี้เอาไว้ แต่ว่า คุณพอมีวิธีที่จะไม่ทำให้หลินย่งถิงรู้เรื่องที่ฉันท้

บทที่ 512

ไม่ได้ยิ้มนานแล้ว

ก็ถือว่าฉันสามารถหลบอยู่ในคุกได้นานถึงห้าปี แต่ว่าหัวใจของฉัน ก็คงจะไม่ได้รับความช่วยเหลือมาตลอดชีวิต

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่ออกมาจากคุก ฉันจะไปหลบอยู่ที่ไหนล่ะ

ก็คงจะต้องล่องลอยอย่างเบื่อ ๆ ไปเรื่อย แต่ว่าก็คงจะไม่อยู่ในเมืองนี้ แล้วมาฟังข่าวคราวเรื่องพัวพ