บทที่ 492 ยาจกในคราบผู้ดี

ที่แท้ ไม่ว่าจะช่างแต่งหน้าหรือสไตลิสต์ต่างพากันยืนกอดมอบความอบอุ่นซึ่งกันและกันอยู่หน้าประตู

ช่วงนี้เดือนตุลาคมแล้ว และอากาศตอนเช้าค่อนข้างหนาว

ตอนที่เห็นฉัน ทุกต่างพากันยิ้มอย่างรู้กันดี หัวเราะแห้งๆ “ บางทีเสียงกริ๊งอาจจะไม่ดังพอ เลยไม่ได้ยิน คุณภรรยา พวก

บทที่ 493 ฉันถึงจะไม่รู้สึกประหม่า

เพราะวันนี้คืองานแต่งงาน เมื่อคืนฉันเลยพาลูกไปให้พี่เลี้ยงดูแล

ถึงแม้ว่าปกติแล้วพี่เลี้ยงจะดูแลลูกค่อนข้างดี แต่ก่อนออกไป ฉันต้องเจอเขาก่อนถึงจะรู้สึกสบายใจ

นี่เป็นนิสัยที่ปลูกฝังมานานนับแต่นั้นมา

“แม่ แม่เห็นแน่ซีไหม?”

ฉันหันไปถามแม่

บทที่ 494 มอบของขวัญให้คุณ

พอคิดว่าวันนี้ยังไม่ได้เจอแน่ซีเลย ฉันรู้สึกกระวนกระวายใจ

“แน่ซีล่ะ” เธอเอาเขาไปไว้ที่ไหน?”

ฉันแทบจะตะโกนใส่อีกฝ่ายในสาย

ถ้าหากว่าฟางหุยกล้าทำอะไรแน่ซีล่ะก็ ฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่!

แม้จะต้องแลกด้วยชีวิตนี้ ฉันก็จะทำให้เธอชดใช้!

“คุณอย่าเพิ่