บทที่ 457 เมื่อเสียไปแล้วจึงรู้ค่า

“ทำไม.... ถึงเป็นฉันล่ะ?”

ผ่านไปสักพัก สงเจ๋อจึงได้เอ่ยปากออกมาด้วยความยากลำบาก

ฉันรู้ว่าเขาต้องไม่เต็มใจ

ทว่าฉันก็รู้ดีว่าถ้าฉันเอ่ยปากเขาต้องไม่ปฏิเสธแน่

แต่ไหนแต่ไรมาเขาก็เป็นอย่างนี้ สำหรับฉันแล้วเขาล้วนแต่ยอมรับมันโดยไม่มีเงื่อนไข

บทที่ 458 เธอยังอยู่ข้างใน

ตรงหน้าประตูเขาถูกพนักงานดับเพลิงห้ามเอาไว้

“คุณผู้ชายครับ คุณเข้าไปไม่ได้นะครับ มันอันตรายเกินไป”

สงเจ๋อหันหน้ามา สีตาของเขาแดงก่ำ

“นี้มันบ้านผม ผมจะเข้าบ้านเป็นใครจะมาหยุดผม?!”

นักดับเพลิงรู้ดีว่าที่นี่คือที่ไหน คนที่อยู่ที่นี่ล้วนแล้วแต่เป็นเศ

บทที่ 459 นายไม่กลัวที่จะเสียเธอไปเหรอ

สงเจ๋อหันไปมองซูชิงหวั่นอย่างตกตะลึง

ผ่านไปสักพักเขาก็เริ่มมีปฏิกิริยาตอบสนอง เขาวิ่งเข้าไปสวมกอดเธอเอาไว้แน่น

ซูชิงหวั่นน้ำตาคลอ

เธอกอดสงเจ๋อเอาไว้แน่น และพึมพำออกมา “เมื่อตะกี้นี้คุณจะเรียกฉันว่าภรรยาเหรอ?”

ฉันคิดว่าสงเจ๋อคงจะไม่เคย