บทที่ 446 เรื่องที่ให้ฉันรู้ไม่ได้

ในเสียงของเขา เต็มไปด้วยความรู้สึกโทษตัวเอง

แต่ความเป็นจริงแล้ว ฉันไม่ได้โทษเขาเลย

อ้อมกอดอันอบอุ่นของเขา เพียงพอสำหรับไล่สิ่งชั่วร้ายออกไปจากตัวฉัน

“เพื่อให้ได้อยู่กับคุณ แค่นี้จะเป็นไรไป?”

ฉันยิ้ม กอดเขาไว้แน่น

“อาเคอ พรุ่งนี้เราไ

บทที่ 447 คุณมีสิทธิ์ในการพูดกว่าทุกคน

คืออะไร?

ฉันแนบหูเข้าไปอย่างอยากรู้

คิดไม่ถึง ใช้แรงเยอะไป ผลักประตูออกเลย

ทันใดนั้น สายตาทุกคนก็จ้องมาที่ฉัน

น่าอาย

พูดได้คำเดียวว่าน่าอายมาก

ฉันก้มหน้า กำลังจะแกล้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วออกไป หลินย่งถิงก็เรียกฉัน

บทที่ 448 เดาใจเขาไม่ออก

“อ๊าก”

มาพร้อมกับ เสียงร้องตกใจของคุณปู่

ฉันเงยหน้าขึ้น เห็นใบหน้าคิ้วขมวดของคุณปู่

คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นก็ตกใจ ขอโทษคุณปู่ไม่หยุด

“ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมรีบมาก”

ฉันเพิ่งสังเกตเห็น มือของเขาถือแก้วอยู่ใบหนึ่ง

ข้างในเป็นน้ำร้อนจัด สาด