บทที่421 ผมจะตำหนิคุณได้อย่างไร

ฉันมองไปที่หลินย่งถิงด้วยความอาย และในขณะนั้นฉันไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไร

ใครจะคิดว่า หลินย่งถิงกลับเดินมา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนกับฉันว่า: “แหวนหายก็หายไปแล้ว ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร ทำไมไม่บอกผมล่ะครับ?”

ความอ่อนโยนจากเขา ยิ่งทำให้ฉันรู้สึกสูญเสีย ร

บทที่422 เธอต้องเสียใจภายหลังแน่นอน

เมื่อเห็นเธอปฏิกิริยาแรก คืออยากจะหลบ ฉันไม่ได้เจอใครไม่ได้นี่ ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงอยากหลบ

ฟางหุยมีดวงตาที่คมชัด และเห็นฉันได้อย่างรวดเร็ว เธอเอาแว่นกันแดดขึ้น เธอยิ้มเล็กน้อยแล้วเดินตรงเข้ามาหาฉัน

ความรู้สึกที่ฟางหุยให้ฉันคือเธอใจเย็นมาก ถึง