บทที่ 405 ฉันไร้สาระ

หลินย่งถิงหันกลับมามองฉัน ถามอย่างสงสัย “มีอะไรต้องจัดการ ตอนนี้ยังมีปัญญาอะไรอีกหรือ? ผมไปเยี่ยมพวกเขาประจำ ทำไปก็เพื่อให้ช่าวหัวจากไปอย่างไร้กังวล”

ผู้ชายคนนี้ ยังไม่รู้ปัญหาอีก

จะให้ฟางหุยถือโทรโข่งไปประกาศว่าเธอรักเขาหรือไง ถึงจะรู้ว่าเธอคิดยังไงกับเขา?

บทที่ 406 ได้รับสารพิษ

ช่วงนี้ไม่ได้กลับไปหาแม่เลย ดูจากสภาพแล้ว น่าจะฟื้นฟูได้ดี

ตอนที่ฉันเดินเข้าไป แม่กำลังนั่งเด็ดผักอยู่

“แม่ หนูกลับมาแล้ว เฉิงอยู๋ฝันไปไหนคะแม่?”

ฉันเดินเข้าไป นั่งอยู่ตรงข้ามแม่

จำได้ว่าแม่บอกว่าวันนี้อยู๋ฝันหยุดงาน แล้วคนหายไปไหน?

“เขาเหรอ ไป

บทที่ 407 ได้รับพิษโพแทสเซียมไซยาไนด์

โพแทสเซียมไซยาไนด์?

พิษร้ายแรงอย่างโพแทสเซียมไซยาไนด์?

ได้ยินประโยชน์นี้แล้ว ฉันเหงื่อแตกด้วยความตกใจ

สารพิษร้ายแรงแบบนี้โชคดีที่แม่กับน้องกินเข้าไปไม่เยอะ มิฉะนั้น หมอก็ช่วยไม่ได้แน่

หลินย่งถิงตะลึงไปครู่หนึ่ง มือที่กอดฉันอยู่แน่นขึ้น