บทที่ 389 อันตรายทุกอย่างผมขวางมันแทนคุณเอง

ฉันลงจากเตียง หยิบเสื้อคลุมและเดินออกมาด้านนอก

ในห้องรับแขกไม่มีคน หรือว่า ขึ้นไปบนตึก?

ฉันขึ้นไปข้างบน ก็เห็นว่าหลินย่งถิงนั่งอยู่ตรงนั้นคนเดียว ในมือถือแก้วไวน์แดงอยู่

เขามีเรื่องอะไรในใจ?

“ดึกขนาดนี้ยังไม่นอน มากินเหล้าคนเดียว

บทที่ 390 มีจดหมายแปลกๆ ส่งมา

แต่ไม่สนว่าฉันจะถามยังไง หลินย่งถิงก็ไม่บอกฉัน เขาซื้ออะไรมากันแน่

สุขภาพของคุณปู่ดีขึ้นบ้างแล้ว และเริ่มไม่อยู่บ้านทั้งวัน

หลินย่งถิงจะลากฉันไปบริษัทกับเขาด้วย แต่ว่าถ้าไปบริษัทเขาก็คงต้องมาห่วงฉัน และคงไม่มีจิตใจทำงาน ฉันก็เลยปฏิเสธคำขอของเขาไป

ยั

บทที่ 391 ฉันไม่รู้จักเขา

“นี่ใครเป็นคนให้คุณ?”

หลินย่งถิงเงยหน้ามองมายังฉันแม้แต่น้ำเสียงก็ยังสั่นเล็กน้อย

ฉันรู้ว่าเขาก็ตื่นเต้นพอๆกับฉันอย่างที่ใครก็ยากจะเชื่อ

“ไม่รู้ว่าก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรฉันแค่รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องจริง” ฉันมองข้อความในสายตาอีกครั้งแล้วกล่าวด้วยเสียงเบาๆว่