บทที่ 387 ความห่างไกลที่สุดบนโลกนี้

หลินย่งถิง!

หลินย่งถิงคุณอย่าเป็นอะไรเด็ดขาดนะ!

ฉันอยากจะพุ่งไปข้างหน้าใจจะขาด ไปดูว่าเกิดเรื่องอะไรกันแน่

แต่ตอนนี้เป็นแบบนี้ จะให้เร็วกว่านี้คงไม่ได้

ความห่างแค่ไม่กี่ร้อนเมตร แต่สำหรับฉัน มันกลับเป็นความห่างไกลที่สุดบนโลกนี้

ทัน

บทที่ 388 เรียกรถพยาบาล

เมื่อกี้เพิ่งวางใจลงไป ตอนนี้กลับกระวนกระวายขึ้นอีกครั้ง

“หลินย่งถิง!”

ฉันตะโกนออกไป ในหัวตื้อไปหมด คนทั้งคนเกือบล้มลงไปแล้ว

ยังดีที่หลินย่งถิงเรียกสติกลับมาได้ และรีบกลิ้ง หลบลูกกระสุนปืน

ไป๋เฟิงที่อยู่ด้านหลังเขาก็ยืนขึ้น ลูกกระสุน พุ่งเข้าไปที่ตำ

บทที่ 389 อันตรายทุกอย่างผมขวางมันแทนคุณเอง

ฉันลงจากเตียง หยิบเสื้อคลุมและเดินออกมาด้านนอก

ในห้องรับแขกไม่มีคน หรือว่า ขึ้นไปบนตึก?

ฉันขึ้นไปข้างบน ก็เห็นว่าหลินย่งถิงนั่งอยู่ตรงนั้นคนเดียว ในมือถือแก้วไวน์แดงอยู่

เขามีเรื่องอะไรในใจ?

“ดึกขนาดนี้ยังไม่นอน มากินเหล้าคนเดียว