บทที่ 371 เธอไม่อาจออกความเห็นได้

ฉันล่ะทนดูโซมั่นกำเริบเสิบสานแบบนี้ไม่ลงจริงๆ!

หลังจากที่มองหลินย่งถิงอย่างไม่พอใจ ฉันก็ลุกขึ้นยืนเอาเสียดื้อๆจากที่นั่งแล้วเดินเข้าไปข้างๆหลินย่งถิง จากนั้นก้มลงหอมเขา

หลินย่งถิงอึ้งไปจากนั้นก็หันมายิ้ให้ฉัน จากนั้นก็บีบจมูกฉันอย่างหมั่นเขี้ยว "ซนจัง

บทที่ 372 ไม่คู่ควรกับการเป็นแม่

เธอสวมหมวกใบใหญ่เพื่ออำพลางตัวเอง แต่ฉันก็ยังจำเธอได้

ถ้าพูดให้ถูกก็คือฉันดูไม่ออกว่าเป็นเธอ แต่ฉันจำลูกในอ้อมแขนเธอได้

แน่ซี

นึกไม่ถึงเลยว่าเธอจะพาแน่ซีออกมา

ตอนนี้ฉันไม่สามารถควบคุมความหวั่นไหวในใจของตัวเองลงได้จนน้ำตาไหลออกมาทั้งอย่างนั้

บทที่ 373 จิ้นเวยหรันจับได้

สุดท้ายเสี่ยวเสี่ยวก็ยอมเข้าไปห้องผู้ป่วยกับฉัน

เมื่อเข้าไปในห้องตู้อบที่มีแน่ซีนอนอยู่พร้อมสายน้ำเกลือ น้ำตาของฉันก็ไหลออกมาอีกครั้ง

ฉันอาศัยจังหวะที่จิ้นเวยหรันยังไม่กลับมาเดินเข้าไปดูเขาใกล้ๆ

ช่วงที่ไม่ได้เจอกันดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้อ้วนขึ้นเลยสักน