บทที่ 370 ฉันยังออกแรงไม่พอ

เสียงที่เกิดขึ้นอย่างไม่คาดคิดทำฉันตกใจไปหมด

ฉันหันหน้ากลับไปก็พบกับหลินย่งถิงที่ยืนอิงอยู่ข้างประตู

บ้าจริง!

เมื่อกี้เขาไม่ได้นอนหลับสนิทอยู่หรอ ทำไมจู่ๆถึงตื่นขึ้นมาได้?

ในมือของเขาถือรูปใบหนึ่ง

เพียงแต่รูปใบนั้นมันหันหลังใส่ฉัน ทำให้ฉัน

บทที่ 371 เธอไม่อาจออกความเห็นได้

ฉันล่ะทนดูโซมั่นกำเริบเสิบสานแบบนี้ไม่ลงจริงๆ!

หลังจากที่มองหลินย่งถิงอย่างไม่พอใจ ฉันก็ลุกขึ้นยืนเอาเสียดื้อๆจากที่นั่งแล้วเดินเข้าไปข้างๆหลินย่งถิง จากนั้นก้มลงหอมเขา

หลินย่งถิงอึ้งไปจากนั้นก็หันมายิ้ให้ฉัน จากนั้นก็บีบจมูกฉันอย่างหมั่นเขี้ยว "ซนจัง

บทที่ 372 ไม่คู่ควรกับการเป็นแม่

เธอสวมหมวกใบใหญ่เพื่ออำพลางตัวเอง แต่ฉันก็ยังจำเธอได้

ถ้าพูดให้ถูกก็คือฉันดูไม่ออกว่าเป็นเธอ แต่ฉันจำลูกในอ้อมแขนเธอได้

แน่ซี

นึกไม่ถึงเลยว่าเธอจะพาแน่ซีออกมา

ตอนนี้ฉันไม่สามารถควบคุมความหวั่นไหวในใจของตัวเองลงได้จนน้ำตาไหลออกมาทั้งอย่างนั้