บทที่ 346

ตอนที่ 346 ประคองมันเข้าไป

“หลินย่งถิง”

ฉันเรียกเขาเบาๆ อดไม่ได้ที่จะรู้สึกทุกข์ใจในสายตา

ว่ากันว่าผู้ชายจะไม่หลั่งน้ำตา เพราะยังไม่ถึงจุดที่เสียใจ

แม้แต่ท่าทางที่อ่อนแอของหลินย่งถิงฉันก็ไม่เคยเห็น ตอนนี้ เขาร้องไห้แล้ว

“เฉิงเคอ ขอโทษ ขอโทษ”

เขาพูดด้วยความ

บทที่ 347

ตอนที่ 347ความรักคือการครอบครอง

หรือว่าเขารังเกียจฉัน？ หรือยังเข้าใจผิดว่าฉันมีอะไรกับคนอื่น？

จู่ๆก็รู้สึกอึดอัดมาก

“หลินย่งถิง นายบอกให้ฉันคลอดลูกให้นายคนนึงไม่ใช่เหรอ ทำไม……

ฉันไม่ได้พูดต่อไป และไม่กล้ามองชิ้นใหญ่ของเขาได้แต่หันไปมองทางอื่น

เหมือนจะร้องไห้ ใจด

บทที่ 348

ตอนที่ 348 ไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่เป็นการสมรู้ร่วมคิด

อะไร？

คำพูดของสงเจ๋อกระทบฉันเหมือนฟ้าผ่า

ฉันนั่งอยู่ที่นี่ อ้าปากเบาๆพูดอะไรไม่ออกนานสักพัก

เป็นไปได้ไง ？ที่แท้สงเจ๋อรู้มาตลอดว่าเรื่องนั้นจิ้นเวยหรันเป็นคนทำ แต่กลับไม่บอกฉัน

ใจของฉันอึดอัดมาก ขั้นถึงว่าไม่รู้จ