ตอนที่ 310 โรงพยาบาลบ้านเขาเป็นคนเปิด

เสียงที่อยู่ก็ดังขึ้นนั้นทำให้ฉันตกใจ ยาที่อยู่ได้มือก็ได้ตกกลิ้งไปใต้โต๊ะเพราะความตกใจ

คงไม่ได้พูดกับฉันอยู่ใช่ไหม?

ฉันหลบในมุมที่มองไม่เห็นขนาดนี้แล้ว เขาน่าจะมองไม่เห็น

ปลอบใจตัวเองเสร็จ ฉันก้มลงไปเก็บยาที่ตกอยู่ใต้โต๊ะ

เสียงฝีเท้าข

ตอนที่ 311 เป็นห่วงจอมปลอม

แบบนี้ก็ได้?

ฉันมองหน้าหมอด้วยความตกตะลึง แต่กลับได้ยินที่เขาพูดกับหลินย่งถิงว่า “ประธานหลิน ไม่ทราบว่ายังมีคำขออย่างอื่นอีกไหม? หรือว่า จะให้หมอคนไหนมาเป็นคนทำไหม?”

คราวนี้ฉันเข้าใจแล้ว

โรงพยาบาลนี้ เก้าในสิบเป็นของหลินย่งถิง

แม่เอ๊ย!

ต่อใ

ตอนที่ 312 ต้องคลอด

ฉันสั่งข้าว แล้วก็วานให้คนที่มาส่งข้าวไปซื้อยาคุมมาให้ฉัน

บริการส่งอาหารนั้นดีมาก ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ก็ได้ส่งของมาถึงมือฉัน

ตอนที่เห็นฉันสั่งอาหาร โซมั่น ค่อนข้างที่จะตกใจ

“ฉันเตรียมตัวที่จะทำอาหารแล้ว เธอทำไมสั่งอาหารมา?”

“อยากจะกินพิซซ่านิดหน่อ