บทที่ 309

ตอนที่ 309 กับดักที่อ่อนโยนของเขา

แต่ว่าฉันรอไม่ได้แล้ว เสียงร้องของลูกยิ่งอยู่ยิ่งดังขึ้น ฉันจะเมินเฉยได้ยังไง

ทางนี้หลินย่งถิงก็ไม่ยอมปล่อยมือ ใจของฉันได้อยู่ที่ลูกน้อย หงุดหงิดมากๆ

สุดท้าย ก็ตัดสินใจผลักออกสุดแรง

“ได้แล้ว รำคาญ ฉันจะไปป้อนนมแล้ว!”

และก็พอดี ห

บทที่ 310

ตอนที่ 310 โรงพยาบาลบ้านเขาเป็นคนเปิด

เสียงที่อยู่ก็ดังขึ้นนั้นทำให้ฉันตกใจ ยาที่อยู่ได้มือก็ได้ตกกลิ้งไปใต้โต๊ะเพราะความตกใจ

คงไม่ได้พูดกับฉันอยู่ใช่ไหม?

ฉันหลบในมุมที่มองไม่เห็นขนาดนี้แล้ว เขาน่าจะมองไม่เห็น

ปลอบใจตัวเองเสร็จ ฉันก้มลงไปเก็บยาที่ตกอยู่ใต้โต๊ะ

เ

บทที่ 311

ตอนที่ 311 เป็นห่วงจอมปลอม

แบบนี้ก็ได้?

ฉันมองหน้าหมอด้วยความตกตะลึง แต่กลับได้ยินที่เขาพูดกับหลินย่งถิงว่า “ประธานหลิน ไม่ทราบว่ายังมีคำขออย่างอื่นอีกไหม? หรือว่า จะให้หมอคนไหนมาเป็นคนทำไหม?”

คราวนี้ฉันเข้าใจแล้ว

โรงพยาบาลนี้ เก้าในสิบเป็นของหลินย่งถิง

แม่เอ๊ย!