บทที่ 297

ตอนที่ 297 รอยแผลบนตัวของเด็ก

ความรู้สึกเหมือนถูกเปิดปากแผลอีกครั้ง มันเกินจะรับไหว

ก่อนที่หลินย่งถิงจะตอบโต้อะไรมา ฉันก็รีบผลักเขาออกไปที่นอกประตู

คำพูดง่ายๆ ของหลินย่งถิง มันทำให้ฉันรู้สึกแย่มาก

ฉันรับการกระตุ้นจากเขามามากพอแล้ว ฉันก็ไม่รู้ว่าฉันจะทนได้นานแค่ไหน

บทที่ 298

ตอนที่ 298 ​ผมจะไม่หลบ

มีเรื่องอะไร?

ฉันกับเขามีเรื่องอะไรที่จะต้องบอก?

ฉันมองหลินย่งถิงอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูด

หลินย่งถิงยืนขึ้น แล้วเดินมาทางที่ฉันยืน แล้วจ้องมองมาที่ฉัน “คุณควรจะบอกผมมั้ย ว่าครึ่งปีที่ผ่านมา คุณไปไหนมา?”

เขาพูดกับฉันตรงๆ ทำให้ฉันแทบอ

บทที่ 299

ตอนที่ 299 เขาจัดการหมดทุกอย่างแล้ว

“สวัสดีครับ คุณเฉิงเคอใช่มั้ยครับ? คุณตกเป็นผู้ต้องสงสัยว่าเป็นฆาตกร ตอนนี้เหยื่อได้ยื่นหลักฐานมาแล้ว โปรดมากับพวกเราด้วยครับ”

ฉันยืนอยู่ตรงนั้น รู้สึกในหัวมีเสียงอื้ออึง ฉันคิดว่าเรื่องนี้มันจบลงแล้ว แต่คิดไม่ถึงว่า จิ้นเวนหรันจะกัดฉันไม่ปล่อ