ตอนที่ 238 แบบนี้ก็ดี

ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ?

ฉันย้อนกลับไปนึกถึงตอนที่ฉันกับหลินย่งถิงรู้จักกัน ฉันรู้สึกว่า สงเจ๋อได้คิดมากไปเองหรือเปล่า?

“ตอนแรกหลินย่งถิงไม่ได้เป็นคนมาหาฉัน เป็นเรื่องบังเอิญที่ทำให้ฉันไปยุ่งเกี่ยวกับเขา” ฉันอธิบาย

ฉันถึงขั้นไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงได้ไม่เห็นด้วย

ตอนที่ 239 ฉันจะกลัวผิดกฎหมายเหรอ

ตอนที่ตาเราทั้งคู่ได้ประสานกัน ฉันก็รู้เลยว่าตายแน่

จิ้นเวยหรันไม่ได้โง่ เหตุผลที่ฉันอยู่ที่นี่ เธอมองแป๊บเดียวก็รู้

เธอได้เดินเข้ามา ลากฉันไปมุมห้องด้วยความโมโห พูดด้วยน้ำเสียงน่ากลัวว่า “เธอท้องแล้วเหรอ?!”

เธอได้แย่งผลอัลตร้าซาวด์ในมือฉันไป นั

ตอนที่ 240 แลกเปลี่ยนสำเร็จ

เป็นไปอย่างที่คิด คำพูดประโยคนี้ทำให้จิ้นเวยหรันหยุดเดิน

เธอหยุดแล้วหันหน้ามามองฉันด้วยความตกใจ พูดออกมาประโยคหนึ่งอย่างกลัวๆ

“เธอ......เธอพูดอะไร?”

“ฉันรู้ว่าลูกในท้องของเธอเป็นของจิ้นหลิน ถ้าเกิดเธอจะให้ฉันไปห้องผ่าตัดล่ะก็ ฉันก็จะบอกกับหลินย่งถิงว่