บทที่ 236

ตอนที่ 236 ฉันรู้ว่าต้องสงวนตัวเองดีๆ

ฉันกล้าที่จะมองหลินย่งถิงนิดหน่อย เม้มปาก ไม่รู้ว่าจะอธิบายยังไงดี

หลินย่งถิงหัวเราะในลำคอ ได้ลุกขึ้นมานั่ง เชยคางของฉันยิ้มแล้วพูดว่า “หรือว่าถ้าฉันอยากจะกินเธอ ยังต้องร้องขอให้เธอยินยอม? เฉิงเคอ ใครทำให้เธอใจกล้าได้ขนาดนี้ สงเจ๋อ?”

“อ

บทที่ 237

ตอนที่ 237 เธอใสซื่อเกินไป

“ใช่แล้วแม่ เรื่องรถชน แม่ไม่ได้บอกอะไรกับฉันเลย มันเป็นมายังไงกันแน่?”

ตอนนั้นฉันเห็นแม่เสียใจกับการจากไปของพ่อมาก ฉันไม่อยากจะเอ่ยถึงเรื่องที่ทำให้แม่เศร้าใจ เพราะงั้นเลยไม่ถามสักที คิดไม่ถึงว่า พอเก็บไว้ยืดยาวขนาดนี้ เกือบลืมไปเลย

สีหน้าของแม่

บทที่ 238

ตอนที่ 238 แบบนี้ก็ดี

ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ?

ฉันย้อนกลับไปนึกถึงตอนที่ฉันกับหลินย่งถิงรู้จักกัน ฉันรู้สึกว่า สงเจ๋อได้คิดมากไปเองหรือเปล่า?

“ตอนแรกหลินย่งถิงไม่ได้เป็นคนมาหาฉัน เป็นเรื่องบังเอิญที่ทำให้ฉันไปยุ่งเกี่ยวกับเขา” ฉันอธิบาย

ฉันถึงขั้นไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงได้