บทที่ 230

ตอนที่ 230 ลูกฉันลูกของฉัน

คิดถึงลูกในท้อง ฉันนั้นกลัวไปหมด กลัวจนมีเม็ดเหงื่อผุดขึ้น

ถ้าเกิดอยู่ในสถานการณ์ปกติฉันนั้นไม่มีทางกลัวหรอก จากตรงนี้กลิ้งลงบันไดไป อย่างมากก็แขนหักขาหัก ไม่ถึงขั้นตายหรอก แต่ว่าตอนนี้มันไม่เหมือนกัน ในท้องฉันยังมีลูกอยู่ จะไม่ยอมให้เกิดเรื่องแบบนี้เด็

บทที่ 231

ตอนที่ 231 เธออย่าคิดว่าตัวเองเป็นแม่พระ

จิ้นเวยหรันถูกส่งไปห้องผ่าตัด จิ้นหลินนั่งรอข้างนอก ดูร้อนใจกว่าหลินย่งถิงซะอีก

ฉันก็นั่งไม่นิ่งเหมือนกัน เดินวนไปวนมาหน้าห้องผ่าตัดไม่หยุด ภาวนาให้จิ้นเวยหรันไม่เป็นอะไร

ถ้าเกิดฉันได้ทำร้ายชีวิตน้อยๆ ที่ไม่ได้ทำอะไรผิดล่ะก็ ฉันนั้นไ

บทที่ 232

ตอนที่ 232 ความลับที่บอกใครไม่ได้

ไม่ใช่เป็นเพราะฉันนั้นคิดลบกับเธอ แต่เป็นเพราะว่าเธอมักจะยิ้มให้ฉันอย่างเย็นชา ฉันไม่กลัวไม่ได้

ฉันกลัวมาก กลัวจนถึงขั้นไม่กี่วันมานี้พอฉันเจอจิ้นเวยหรัน ฉันก็จะเดินอ้อมทันที

วันนี้เป็นวันเสาร์ จิ้นหลินได้มาที่บ้านหลิน

หลินย่งถิงไม่อย