ตอนที่ 229 อยู่ข้างกายฉัน

“ไม่ได้!”

ฉันปฏิเสธเขาไปโดยไม่ต้องคิด

ตลกหน่า ปีศาจอย่างเขา ถ้าเกิดยอมให้เขานอนกับฉัน ลูกในท้องฉันตกอยู่ในอันตรายแน่ๆ

หลินย่งถิงได้หรี่ตามองฉัน เลิกคิ้วแล้วพูดเสียงเบาว่า “เมื่อกี้เธอพูดอะไรนะ? ฉันได้ยินไม่ชัด”

ถึงแม้ว่าน้ำเสียงนั้นอ่อนโยน แต่ได้เ

ตอนที่ 230 ลูกฉันลูกของฉัน

คิดถึงลูกในท้อง ฉันนั้นกลัวไปหมด กลัวจนมีเม็ดเหงื่อผุดขึ้น

ถ้าเกิดอยู่ในสถานการณ์ปกติฉันนั้นไม่มีทางกลัวหรอก จากตรงนี้กลิ้งลงบันไดไป อย่างมากก็แขนหักขาหัก ไม่ถึงขั้นตายหรอก แต่ว่าตอนนี้มันไม่เหมือนกัน ในท้องฉันยังมีลูกอยู่ จะไม่ยอมให้เกิดเรื่องแบบนี้เด็ดขาด

ตอนที่ 231 เธออย่าคิดว่าตัวเองเป็นแม่พระ

จิ้นเวยหรันถูกส่งไปห้องผ่าตัด จิ้นหลินนั่งรอข้างนอก ดูร้อนใจกว่าหลินย่งถิงซะอีก

ฉันก็นั่งไม่นิ่งเหมือนกัน เดินวนไปวนมาหน้าห้องผ่าตัดไม่หยุด ภาวนาให้จิ้นเวยหรันไม่เป็นอะไร

ถ้าเกิดฉันได้ทำร้ายชีวิตน้อยๆ ที่ไม่ได้ทำอะไรผิดล่ะก็ ฉันนั้นได้กลายเป็นค