ตอนที่ 147 เป็นเพียงความโชคร้าย

กลับถึงบ้าน หลินย่งถิงลากฉันขึ้นมาข้างบน หลังจากพาฉันเข้าไปที่ห้องของเขา โยนฉันลงบนเตียง ขึ้นมาก็ถอกกางเกงของฉันออก

“บ้าไปแล้วหรอหลินย่งถิง ฉันเจ็บ! คุณชาจนยังเป็นคนอยู่อีกไหม!”

ฉันกลัวอย่างรุนแรง ถึงจะพูดคำหยาบที่ฟังไม่เข้าหูแบบนี้กับหลินย่งถิง

ตอนที่ 148 คุณก็อยากจะจากฉันไปแบบนี้

“ไปไหน”

ฉันเอ่ยปากถาม

“ตามฉันมาก็ได้แล้ว อย่าพูดมาก”หลินย่งถิงพูดอย่างเย็นชา

ฉันอยากพูดว่าฉันไม่อยากไป แต่สุดท้าย ยังไม่มีวิธีเอ่ยปากพูด

ฉันกลัวว่าฉันจะไม่ได้พูด ไม่รู้จะถูกทรมานกลายเป็นอะไรอีก ฉันเกลียดเขา แต่ต้องยอมแพ้กับเขาอีก ความ

ตอนที่ 149 โอกาสพลาดไปก็ไม่มีแล้ว

ปล่อยฉันไป

นี้สำหรับฉัน คือสิ่งที่ล่อใจแห่งสวรรค์

แต่จะทำให้ได้ หลินย่งถิงจับไว้ เป็นจุดตายของฉัน

ฉันกลัวความสูง

สูงอย่างน่ากลัว

หากต้องการเดินข้ามทางเดินกระจกนี้ไป นั่นเป็นไปไม่ได้

แต่หลินย่งถิงพูดแบบนี้ออกมา หากฉันไม่ลอง จะยิ