บทที่ 471 จ่ายเงินล่วงหน้า ซื้อๆๆ

หูสุ่ยชิงรู้ดีว่าอสังหาริมทรัพย์ในไป่ตูจะถูกขายทิ้งในราคาถูกเพียงสองถึงสามปีนี้เท่านั้น เธอจึงมีเวลาซื้อในปริมาณมากเพียงช่วงนี้

เมื่อสถานการณ์สงครามชัดเจนและสถานการณ์มั่นคงแล้ว ตระกูลใหญ่ที่ขายทิ้งไม่เพียงแต่จะไม่ขายอีก แต่จะกลับมาซื้อในปริมาณมากด้วย

และในช่วงแร

บทที่ 472 มาถึงหมู่บ้านไผ่เพื่อหีบอ้อย

ภายนอกมีความเปลี่ยนแปลงมากมาย แต่ชาวหมู่บ้านซานสุ่ยยังคงดำเนินชีวิตอย่างเป็นระบบ

ชาวบ้านหาเงินได้ก็เก็บไว้ ส่วนหูสุ่ยชิงมีเพิ่มอีกอย่างคือ ซื้อๆๆ

ซื้อในเมืองใต้ ซื้อในเจียงหนาน ซื้อในไป่ตู หาเงินได้เท่าไหร่ก็ซื้อ

ชิ่นอี้หลินแต่เดิมเก็บเงินไว้ เห็นหูสุ่ยชิง

บทที่ 473 เริ่มทำน้ำตาลแดง

ชาวบ้านไผ่ได้ยินคำว่า "น้ำตาลขาว" ก็ถามอย่างงงๆ: "อ้อยไม่ได้ทำได้แค่น้ำตาลแดงหรอกหรือ? ทำน้ำตาลขาวได้ด้วยหรือ?"

น้ำตาลแดงก็มีค่าแล้ว แต่น้ำตาลขาวยิ่งมีค่ากว่า อ้อยที่พวกเขาปลูกทำน้ำตาลแดงได้ แล้วจะทำน้ำตาลขาวได้อย่างไร

ของอย่างเดียวกัน จะทำออกมาได้สองอย่างหรือ?

หูสุ่ย