บทที่ 469 หมู่บ้านซานสุ่ยและหมู่บ้านไผ่เปลี่ยนแปลงมาก

ไป๋หมั่นซานเพิ่งเข้าหมู่บ้าน ชะงักไป ดึงบังเหียนม้าอย่างไม่แน่ใจ แหงนหน้าถามอู๋โก้วเซิ่นที่เฝ้ายามอยู่บนหอสังเกตการณ์: "โก้วเซิ่น นี่...หมู่บ้านของพวกเจ้าขยายใหญ่ขึ้นตั้งแต่เมื่อไร?"

แต่เดิมเข้าประตูหมู่บ้าน มองไปทางขวาเห็นโรงเรียน มองไปข้างหน

บทที่ 470 ร่วมมือ ร่วมลงทุน

"อ้อยทำน้ำตาล?" ไป๋หมั่นซานตกใจอย่างแท้จริง

น้ำตาลเป็นของมีค่ามาตลอด แพงกว่าเกลือเสียอีก เพียงแต่เกลือถูกราชสำนักควบคุม ไม่อาจแตะต้อง แต่น้ำตาลทำได้

แต่ก็เพราะมีค่า คนที่ควบคุมการทำน้ำตาลใครบ้างไม่เห็นสำคัญยิ่งกว่าชีวิต? จะพูดออกมาง่ายๆ ได้อย่างไร?

ตระกูลไป๋ของเขาค้า

บทที่ 471 จ่ายเงินล่วงหน้า ซื้อๆๆ

หูสุ่ยชิงรู้ดีว่าอสังหาริมทรัพย์ในไป่ตูจะถูกขายทิ้งในราคาถูกเพียงสองถึงสามปีนี้เท่านั้น เธอจึงมีเวลาซื้อในปริมาณมากเพียงช่วงนี้

เมื่อสถานการณ์สงครามชัดเจนและสถานการณ์มั่นคงแล้ว ตระกูลใหญ่ที่ขายทิ้งไม่เพียงแต่จะไม่ขายอีก แต่จะกลับมาซื้อในปริมาณมากด้วย

และในช่วงแร