บทที่ 420 เปิดโรงงานพู่กันก่อนกำหนด

หมู่บ้านขาดผู้ชายไปห้าหกสิบคนทันที ทำให้ดูว่างเปล่าไม่น้อย

แต่ต่างจากความหวาดหวั่นครั้งก่อน คราวนี้ทุกครัวเรือนเต็มไปด้วยความหวัง และหวังว่าจะขายสมุนไพรได้ราคาดี

แม้ว่าจะขายได้หรือไม่ ค่าจ้างขนส่งสมุนไพรก็มีอยู่แล้ว ไม่กระทบ แต่ถ้าขายไม่ได้จะกระทบครั้งหน้า ได้

บทที่ 421 ยืนเคียงข้างจางเสี่ยวเฉ่า

ป้าจางตอนนี้หน้าดำยิ่งกว่าก้นหม้อ ตาเกือบจะพ่นไฟ ทั้งตัวเกร็ง เหมือนแม่ไก่ขนพอง

ทงหนิว เที่ยหนิว และมู่หนิวที่อยู่ข้างๆ เธอก็ไม่ดีกว่ากัน มีแต่จางเสี่ยวเฉ่าคนเดียวที่มองป้าสองและน้องสาวที่กำลังอวดอยู่ตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่หวั่นไหว

ป้าสองจางชี้ดอกไม้ผ้าไ

บทที่ 422 คนที่ห่างหายไปนานกลับมา

ป้าสองจางและจางชุนฮวายืนนิ่งอยู่กับที่

ทำไมเปิดโรงงานสมุนไพรไม่พอ ยังจะทำพู่กันอีก?

พู่กันพวกเธอรู้จัก นั่นเป็นของที่คนอ่านหนังสือใช้ แพงมากๆ!

ยังไงของคนอ่านหนังสือก็ไม่มีอะไรไม่แพง แต่หูสุ่ยชิงคิดจะทำพู่กันได้ยังไง?

ทั้งสองมองไปที่จางเสี่ยวเฉ่า

จางเสี่ยวเฉ่า