บทที่ 4 ต้องสู้กันด้วยปัญญา ไม่ใช่ด้วยกำลัง

ฝ้านเจียงพาน้องชายสองคนกลับมาพร้อมกับผักป่า เมื่อมาถึงก็เห็นกลุ่มหญิงชาวบ้านจากหมู่บ้านซานสุ่ยยืนอยู่รอบรั้วหลายชั้น

พวกเธอพากันพูดจาโน้มน้าวย่าของพวกเขาให้เอาเงินออกมาให้ลูกพี่ลูกน้องแต่งงาน เพื่อสืบทอดตระกูลฝ้านต่อไป

แม้แต่ป้าซุนที่ปกติแล้วมักจะเข

บทที่ 5 ทั้งบู๊และบุ๋น แม่ของเจ้ามีครบทุกด้าน!

ปัง!

ชามดินเผาในมือแม่ตระกูลฝ้านหล่นลงบนโต๊ะ

กลืนน้ำลายเสียงดัง

ฝ้านต้าจู้ ฝ้านเอ้อร์จู้ ฝ้านซานจู้ และฝ้านซื่อจู้ต่างพากันกลืนน้ำลาย

“หู…ไม่สิ สุ่ย...สุ่ยชิง พูดกันดี ๆ อย่าถึงขั้นใช้มีดเลย” แม่ตระกูลฝ้านพูดด้วยเสียงสั่นเครือ

ซุนจินฮวาก็เริ่

บทที่ 6 แยกบ้าน

"ก็แยกบ้านไง พวกเจ้าไม่ให้ต้าหยาและเอ๋อหยาขึ้นโต๊ะกินข้าว ข้าก็จะให้ ดังนั้นต้องแยกบ้านแล้ว

หลังจากแยกบ้านกันไป พวกเจ้าจะทำยังไงก็เรื่องของพวกเจ้า ส่วนลูกสาวข้าจะขึ้นโต๊ะกินข้าว ก็เป็นเรื่องของข้า

ดูสิ แบบนี้ไม่ใช่แก้ปัญหาได้อย่างสมบูรณ์แล้วเหรอ?" หูสุ่ยชิงพูดอย่างพอใจหลังจากลงมือทำ