บทที่ 374 ป้าเอาของขวัญปีใหม่มาให้เจ้า

ไป๋จื่อเฉียนมองป้าในรถเต็มทองคำ น้ำเสียงเรียบ: "ป้าครั้งนี้มา เพื่ออะไร?"

แม่นมรีบก่อนบ่นพูด: "โอ้โฮ คุณชายน้อย นี่คือป้าแท้ๆ ของเจ้านะ คุณป้าตระกูลไป๋ มาดูเจ้าเมล็ดพันธุ์เดียวตระกูลไป๋ไม่ใช่เรื่องใหญ่สุดหรือ?"

ทันทียังชำเลืองชาวบ้านรอบ เยาะ: "ก็โทษคุณชายเจ

บทที่ 375 แม่นมลืมเรื่องหนึ่ง

ไป๋จื่อเฉียนตาอดเบิกกว้างไม่ได้ หายใจลึกๆ เหมือนพบเรื่องใหญ่ไม่ธรรมดา

ไป๋หลิงมองสีหน้าตกใจหลานชาย รู้สึกแค่เด็กแน่นอนเลี้ยงในหมู่บ้านไม่ได้ เจ้าดูลูกชายคนเดียวตระกูลเศรษฐีอันดับหนึ่งหนานตู ตอนนี้เห็นน้ำตาลทั้งซาบซึ้งทั้งตกใจ ไหนเหมือนท่าเคยเห็นโลก

ไม่เหมือนกงจงกับเห

บทที่ 376 แม่นมขอโทษ

ไป๋หลิงหน้าเคร่ง เด็กนี้ ไฉนไม่รู้จักยืดหยุ่นนิด!

ดื้อดึงทำไม? คนหยาบในหมู่บ้านพวกนี้ยังไม่จำก็ไม่สนใจ เขาจับแม่นมนางทำไม!

นางไม่พอใจตำหนิ: "เฉียนเอ๋อร์ ตีหมายังต้องดูเจ้าของนะ นางเป็นคนรับใช้ข้างป้า เจ้าเห็นหน้าป้าก็ไม่ควรลำบากนางถึงจะถูก"

คนหมู่บ้านซานสุ่ยไม่คิดว่าไป๋จื่อ