บทที่ 37 ดำปี๋สกปรก กินได้หรือ?

"กำลังจะกลับมาเร็วๆ นี้? ฉันว่าไม่กลับมาและไม่กล้ากลับมาหรอก"

"รออะไร ทำไมต้องให้พวกเรารอ! อ้ายเจ้า เปิดประตูเร็วเข้า ฉันบอกแล้วนะ ถ้าข้าวหัวไก่ตากแห้งแล้ว ต้องคืนตามน้ำหนักแห้งนะ"

ลูกทั้งห้าของตระกูลฝ้านทำตามคำสอนของแม่อย่างเคร่งครัด ไม่ร้อนรน ไม่หุนหันพลันแล่น ไม

บทที่ 38 ข้าวสารมาแล้ว

มีทั้งคนที่มีเจตนาร้ายและคนที่มีเจตนาดี

หลี่เทียนเทียนแอบดึงแขนเสื้อของป้าหูสุ่ยชิง กระซิบเตือน: "ป้าหูสุ่ยชิง อย่ากินเลยค่ะ ถ้ามีพิษจะทำยังไง?"

หูสุ่ยชิงตบมือเธอเบาๆ ปลอบ: "ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันให้ไก่เป็ดกินก่อนลองดู"

ไก่เป็ด: ...ขอบคุณมากนะ

หลี่เทียนเทียนอยากจะบอกว่าชีวิ

บทที่ 39 ไม่ร่วมมือกันอีกต่อไป!

เมื่อได้ยินว่าหูสุ่ยชิงให้ผู้ใหญ่บ้านเฒ่าก่อน ชาวบ้านต่างมองด้วยความอิจฉา

ครอบครัวผู้ใหญ่บ้านเฒ่ามีฐานะดีที่สุดในหมู่บ้าน เนื่องจากผู้ชายในบ้านมักไปรับจ้างในเมืองบ่อยๆ ผู้หญิงก็ขยัน จัดการบ้านเรียบร้อยพร้อมทั้งเลี้ยงไก่ เป็ด ห่าน หมู ไปขายในเมือง

ปกติบ้านพวกเขาไม่