บทที่ 250 ตระกูลหูก็มีรายได้

จากการพูดละเอียดของหลี่เหวิน คนในหมู่บ้านเข้าใจแล้ว

ในเมืองหลวงมีผู้อพยพเต็มไปหมด พวกเขาไม่เพียงไม่มีเงินซื้อ บางกลุ่มอาจแย่งชิงได้ทุกเมื่อ

ครอบครัวเล็กๆ ในเมืองหลวงก็ไม่ค่อยดี มีเงินเก็บก็ซื้อเสบียงก่อน จะเสียดายเงินมาซื้อของป่าได้อย่างไร?

ท้องพวกเขาก็ไม่ค่อยมีไขมั

บทที่ 251 ช่วยอะไร?

คนที่ไปบ้านผู้ใหญ่บ้าน เริ่มคำนวณรายได้บ้านตัวเอง

นี่เป็นครั้งแรกที่ขายกระต่าย ถือเป็นการลอง แต่ละบ้านไม่กล้าขายมาก เอามาแค่สองสามตัว

ขายได้ก็ดี ขายไม่ได้เอากลับมาก็กินได้

พวกเขาคิดถึงหลายความเป็นไปได้ แต่ขายได้ราคานี้จริงๆ ไม่คิด

ตัวละร้อยกว่าเหรียญ สามตัวเกือบสี่ร้อยเหรีย

บทที่ 252 งานทำเงินต้องไม่ให้คนนอกหมู่บ้านได้เปรียบ

ฝ้านต้าหมู่เป็นคนฉลาดที่สุด และคนที่ฉลาดเกินไปจะไม่สนใจแค่มิตรภาพ พวกเขาสนใจผลประโยชน์มากกว่า

ฝ้านเฉียนคิดถึงแต่ก่อนอยู่หมู่บ้านเดียวกัน ยังเป็นญาติพี่น้อง แต่สำหรับฝ้านต้าหมู่ สิ่งเหล่านี้ไม่มีประโยชน์เลย

และฝ้านต้าหมู่ขายตัวเป็นทาสแล้ว จะช่วย