บทที่ 196 ขายที่ดิน

ฝ้านต้าหมู่คิดว่าตัวเองเป็นคนกินข้าวทางการแล้ว ต้องต่างจากพวกคนนี้

ต่อไปมีแต่พวกเขาหาตัวเองช่วย แต่ไม่ให้ประโยชน์อะไรตัวเองเลย

โดยเฉพาะก่อนหน้าเขามุงหลังคาหญ้า พวกนี้ไม่มีใครมาช่วยสักคน เขาจำไว้ในใจ ต่อไปอย่าหวังอะไรจากเขาแม้แต่น้อย!

นึกอะไรขึ้นมา เขาเสริม: "บอกให้ชัด ฉันไม่

บทที่ 197 ซื้อที่ดิน

ส่วนคุณปู่ฝ้านเจ็ดที่เป็นตระกูลเดียวกันกับฝ้านต้าหมู่แค่ส่ายหน้า แล้วเดินตามไป

ในลานว่างเปล่าทันที

มีคนยังไม่ไป ถาม: "หมู่บ้านเราคงมีแต่บ้านฝ้านจิ้นที่อาจซื้อได้ นายแน่ใจไม่ขายให้บ้านเขา?"

ตอนนี้ฝ้านต้าหมู่ไม่แน่ใจแล้ว

ดูเหมือน ไม่ควรทะเลาะกับเงินใช่ไหม?

สองบ้านในหมู่บ้าน

บทที่ 198 เสียงทุบประตู

หูสุ่ยชิงพอใจมากที่ซื้อทรัพย์สินก้อนใหญ่ราคาถูก

คนในบ้านเยอะ มีเนินเขาพอดีใช้ประโยชน์ได้ เน้นว่าทุกคนไม่มีว่าง

ติ่งเหอหลี่กังวลมาก

พอคิดว่าต่อไปมีโชวูที่ต้องแปรรูปรออยู่นับไม่ถ้วน ก็รู้สึกว่าทำไมเมื่อกี้ต้องพูดมากถามคำนั้นด้วย!

เพราะฝ้านต้าหมู่วันนี้กลับมา หลักๆ คือขายท